
ثانیه ها ، دقیقه ها و روزها می گذرند ولی متوقف نمی شوند.
سدها ساختاری هستند که ما را در جمع کردن و ذخیره آب کمک می کنند.
آب مایه حیات طلای آینده البته بالاتر از طلا ، طلا نه خوراک است نه پوشاک نه حتی وسیله مهمی که بشود از آن استفاده کرد فقط برق می دهد و با عدم اکسید شدنش تبدل به فلز ابدی شده و کلاغ گونه ما را به خود جلب کرده.
آب ، اما بیشتر بدن ما و جانداران را تشکیل می دهد . آب مهمترین سیال هستی بخش بعد از هواست که البته دو قلوی هم هستند.
بگذریم اول بار سگ های آبی و قبل تر چاله ها آب شیرین را در خود نگهداشتن - آب دریا که قابل آشامیدن نبود.
بعد انسان با گل ، سنگ و چوب و.. بساخت سَد پرداخت و بار دیگر ثابت کرد که اشراف مخلوقات است.
بعد از سد با ساخت انبارها به ذخیره آب و نور خورشید و... پرداخت و برگ های برنده ای دیگری بدست آورد.
سپس برق را ذخیره کرد.
بعد صدا را ؛ بعد تصویر و بعد مجموعه ای از اطلاعات را.
اما همه این موفقیت ها را با ذخیره زمان بدست آورده. او با پشتکار و البته برنامه ای منظم و غیر غریزی به ذخیره ازرش ها و وسایل خود دست زده است. ما تا پایان دنیا هرگز در زمان سفر نخواهیم کرد و نیز آن را ذخیره نخواهیم نمود مگر با تبدیل آن به غذا ، کتاب و ابزار .
می خواهید عمرتان را به دنبال چه صرف کنید داستانهای سفر در زمان؟!!! یا ذخیره زمان در قوطی کنسرو؟!
اکنون بلند شو و زمان را با برنامه ای منظم مهار کن و سپس ذخیره کن با هر نفسی که می کشی زمان از دست تو سُر می خورد و می رود. بلند شو و آن را ذخیره کن.
حال وقتی به گذشته نگاه می کنی حسرت نخواهی خورد .