
جهان کوچکیست،کوچک تر از یک دهکده کوچک تر از یک قفس ، کوچک به اندازهٔ دانه ای از شن و ما مانند باکتری هستیم صدها یا شاید هزارها باکتری که روی سر سوزنی جا می شویم.
به عالم نگاه می کنم زمین ما چقدر گُم است خورشید ما که هزار برابر زمین است در یک گوشه گُم است . چه شد که خداوند ما را اشراف مخلوقات کرد. اصلاً چه هستیم. هزاران کهکشان با چند هزار ستاره بسیار بزرگ تر و باشکوه تر از خورشید ما هست.
فکر کنم نوزادی کوچک در کنار موجودی بی نهایت بزرگ . که گریه سلاح اوست لوس و ضعیف، ولی دوست داشتنی ؛ مثل موسی از نگاه آسیه و فرعون. بله اگر آسیه نبود موسی نبود اصلاً خود فرعون باید بگوید که چرا پدر خوانده موسی شد. شیطان استاد بزرگی بود ولی گفت این موجود بی مقدار کیست. اصلاً به تو چه او یعنی همه کس و همه چیز او خواسته که سجده کنی. نکرد رانده شد ولی عذاب نشد. پاداش گرفت نافرمانی کرد ولی پاداش گرفت چون خداوند مهربان است البته پاداش بزرگ در برابر عذاب توبه نکردنش هیچ نیست. استاد جن که بالاترین درجات را داشت حالا از پس فرزندان آدم بر نمی آید چون غلط کرد چون نافرمانی کرد. شیطان برای کارهای بدش هم کارهای خوبی می کند او می داند باید دعا کند ، خواهش کند ،اصلاً منظم باشد، سخت کوش باشد. گروهی دارد بزرگ پس گروه گراست ، فضیلت طلب است هر شیطانکی که با استعداد تر است را بالاتر می گمارد.من و شما خوبیم ولی شیطان کار درست تر است.
ما دعا ،تلاش و نظم کافی نداریم اصلاً به کار گروهی اعتقاد نداریم فضیلت گرایی شده پارتی و جناح گرایی سیاسی. علم و اقتصاد رو سیاسیت زده کردیم و رفت .بعد میایم می گیم خدا چرا ما رو فراموش کرده اقتصاد چرا می لنگه .
ما توی جهان بزرگی گُم شدیم و وجودمان مثل حبابیست در حال نابودی از قوانین عالم فقط پول و مقام رو میشناسیم. نگاه کنید به همین شیاطین به دزدها به کلاه بردارها به قدرت ها همه فهمیدن برای بزرگ بودن حتی در بدی هم باید خوب بود ما نفهمیدیم.
هنوز همه می دانند برای نان خوردن باید گندم کاشت و داشت بعد برداشت و انبار کرد و... این ها یعنی نظم یعنی تلاش یعنی گروه گرایی یعنی صبر وحوصله.
از این همه عمر چه آموخته ایم ؟