عشقت رسد به فریاد گر خود بسان حافظ
قرآن ز بَر بخوانی با چارده روایت

گرمای داخل خانه که تضادِ خوشایند و وصف ناپذیری ایجاد کرده بود گویی در زیر پتویی گرم و دنج هستم. همه در کنار هم و قرآن که پای ثابت جشنهای ما ایرانیان است و حافظ که حافظهٔ عرفانی ماست.نوری طلایی رنگ همه جا را فراگرفته همهمه صدای خنده و شادی بچه ها و بزرگترها با سفره ای پُر از خوراکی های جورواجور از کلوچه های خرمایی ، گز ، پسته و فندق تا لبو ، شلغم ، میوه های رنگارنگ و کاسه بزرگی از انار دانه شده ، دو یا چند بشقاب حلوا و کاسه شله زرد و ...
شام را که خوردیم ، مادر بزرگم چای می ریزد و آجیل و خرما تعارف می کند.
اما من ، گویا در بهشتی ابدی هستم با شبی به بلندی هزار سال که قرار نیست پایان یابد.
از خاطرات ، قصه ، همدلی و خبرهای جدید از تاریخ ازدواج تا خبر فراغت از تحصیل ،بورسیه و سفر به امکان دینی و تاریخی ، سخن از هر دری که بخواهی به میان می آید.همه جمع اند .همه می خندند، و کمک جمع می کنند برای فقرا تا جهیزیه شود برای نو عروسان یا خانه شود برای مستاجران و...
همه متحد و همدل هستیم.دل ما گرمتر از همیشه است، هر چند زمستان تمام توانش را صرف سرد کردن می کند. حالا بهار اینجاست با زمستانِ آنسوی پنجره مچ می اندازد و می بَرَد.
دلتون گرم و یلداتون شاد.
متشکرم، اگر خوشتان آمد قلب پایین را بفشارید.