
به جنگل رفتم ولی جایی برای استراحت نبود.هرچه بود زباله بود.
روح جنگل نیز مرده بود.
به دریا رفتم باتلاقی از زباله و لجن بود البته مرداب،کلمه مناسب تریست، آری جایی که آب در آن می میرد.
به دورترین نقطه خیره شدم هنوز رنگ آبی دریا در آنجا زنده بود و ناگاه از خواب برخواستم.
صورت خود را شستم و مرور کردم جنگـــــــــل!، دریـــــــــــــــا! ؛ نتیجه می گیریم حیات.
ما بدون رعایت حقوق زمین در آلودگی غرق خواهیم شد و مرگ طبیعت مرگ ماست؛ باید در نحوه استفاده از طبیعت مان کوشا باشیم.
کوله ام را برداشتم و البته یک کیسه ی نایلونی، برای گردآوری زباله خود و نیز زباله دیگر هموطنان از گوشه ای از طبیعت مظلوم تا فرصت هست باید کوشید تا فرصت هست باید نجات داد.