تو وبلاگ نویسی شاید مخاطب خاص داشتن خوب باشه و انگیزه بده ولی بهترین حالت اینه که شما تعداد زیادی خواننده داشته باشی و کلی مخاطب خاص داشته باشی
چون داشتن یه مخاطب خاص ، اولا شما رو از نظر فکری محدود می کنه، و می بردتون به سمتی که مطابق سلیقه اون بنویسید.
دوما شما رو وادار به خودسانسوری می کنه. یعنی یه چیزهایی رو هم اصلا دیگه نمی نویسید و آزادی نویسنده رو ازش می گیره.
بعدم کلا مخاطب های وبلاگی فقط یه برش از زندگی آدم رو می بینند.
ما هم یه برش از زندگی مون رو به اونها نشون می دیم. لذا بهتره آدم تو دنیای واقعی ، عشق و مخاطب خاص داشته باشه، و اینجا گاهی ازش بنویسه. لابه لای نوشتن از بقیه چیزها.