ویرگول
ورودثبت نام
kaf_art11
kaf_art11
kaf_art11
kaf_art11
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

موبایلِ من، آینۀ منه...

این روزا تنها همدم من و افکارم و حرفام، گوشیمه... کسی که تمام این روزا منو تنها نذاشت. با بد و خوب من ساخت... گاهی با یه آدم اشتباهش میگرفتم، سرش داد میزدم، انتظار ناراحت شدن و گریه کردن و خندیدن ازش داشتم... بعضی وقتا محکم بغلش میکردم و باهاش حرف میزدم. میدونم که یه مینی رباط بی احساسه که تنها همراه من شده و بی هیچ سروصدایی و سرزنش و قضاوتی منو دوست داره و صفحه جادوییش رو برای من روشن میکنه. باهاش میرم به دنیایی که اون تو نشسته؛ میبینم هزارتا آدم با هزارتا پیج، ریختن سر هم دارن از رو شونه هم بالا میرن، بی ترمز مثه یه ماشین بی اعصابِ خوشگل!

یکی خودشو میفروشه، خندم میگیره. یکی روزمرگی های احمقانه اش رو ریخته وسط، مردم ببینن بعد میگه قضاوت نکنید... یه مشت آدم بیکار و افسرده که واسشون گریه ام میگیره، نشستن زندگی اونو ببینن، گوشیو فشار میدم... میرم جلوتر، روزا میگذره، ته اتاق سرد و مبهم که معلوم نیست آینده اش چیه؟! دنیای اون تو، پره از دوست و رفیقای فیک، پره از قهر و آشتی، کات و رابطه های فیک... امکانات گوشیم گاهی منو صدا میزنه که فرو ببره تو باتلاقِ آزادی و دنیای فیک...

ولی من گوشیمو بازم فشار میدم، بازم سرش داد میزنم، بازم براش توضیح میدم که مثه خودش رباط نیستم، آدمم... واسه همین حالا تنها رفیق من شده این گوشی. خیلی وقت گذاشتم به پاش که تربیتش کنم. درسته رباطه ولی رباط هم تربیت میخواد... خوبیش اینه که عوض نمیشه، جز وقتی که تو عوض بشی... مثه دوستیای زمینی نیست که یکی از اون دونفر عوض میشن بعد رفاقت تموم میشه. گوشیم آینۀ منه...

جدا از اینا، ما عادت کردیم به این رباطای سرد بی احساس که بهمون آزادی دادن که هرکاری میخوایم باهاشون بکنیم. وقتی نگاش میکنم، یه دنیا میبینم پراز حس و عشق و تنفر و...، که همۀ اینا رو خودم بهش دادم تو این مدت... مثه یه عروسک که پر از احساسات مختلفیه که یه بچه بهش بخشیده. گوشی هرکسی هم همینطوره، همینقدر تاثیرپذیر و به همین اندازه، شخصی...

این روزا عروسکای فیک و واقعی زیادی دیدم که آدما اونا را به هرکاری وا میدارن... خودشون و گذشتشون و بدبختیاشونو رو سر بقیه خالی میکنن...

گوشی من تو این روزا به من یه درس خوب داد اونم اینکه، رفتار آدما تو دنیای مجازی، اصلا به دور از ذات اونا نیست... نصف آدما رفتارای مجازی و نصف دیگه، رفتارای حقیقیشونه...

تو این مدت تنهایی و پر ایموجیِ من، گوشی تنها کسی بود که بی بهونه با من وقت گذروند. با من یه رو بود. هم خوب هم بد... هنر آدما رو بهم نشون داد... سکان دارای میراث هنر کشورمو بهم نشون داد... چه چوب خشکایی که تو این مدت درخت نشدن...

در کل، گوشی من کسیه که، تنها دلیلِ خالی بودن جاش، به خاطر تموم شدن شارژشه، نه پارادوکس های درونیش...

آزادیروایتگرباش
۴
۰
kaf_art11
kaf_art11
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید