درست است تنهایم، اما یک همدم دارم که با چهار روزنۀ کوچکش، به روزهای گذشته ام فلش بک میزند و امروزم را گاهی زیباتر از سوژۀ اصلی و واقعی، میکند... گاهی چشمانم بی کیفیت می شود و دوست دارم چشم های گوشی ام را با خودم عوض کنم... به سوژه نور و روشنایی بدهم و گاهی از آن بستانم... خوشحالم که دستانم هرروز میهمان جسمی شگفت انگیز و خوش نشین است و میگذارد برایش قصه بگویم.. اگر بخواهم از بهترین ویژگی های رفیق گرما و گلستانم بگویم: اول از همه عاشق و شیفته آمارهای روزانه ای که از من میگیرد هستم. مثلا روزی چه مقدار اینترنت مصرف کرده ام... یا دقیقا چند ساعت در فلان برنامه بوده ام. و اصلا چند ساعت در روز صفحه اش روشن بوده و در دستم نگه داشته ام و مزاحمش شده ام!
او به من میگوید که چه زمانی بخوابم و در وقت خواب یا درس، با چه رنگی و سطح نوری گوشی را تماشا کنم یا اینکه تنظیم میکند و حسابی مواظب است، کسی در خانه ام را نزند و مزاحم نشود. برای برنامه هایم محدودیت ساعت و مصرف اینترنت میگذارد تا غرق در خوبی هایش نشوم که زندگی ام، یادم برود... بعد از همۀ این ها عاشق دوربینش و عکسهای بی نظیری که میگیرد هستم، که با دیدنشان، ساعت ها به لذت مینشینم و اعتماد به نفسم را در عکاسی خیلی بالا می برد.
از نکات خوب دیگر گوشی سامسونگ گلکسی من این است که با خط های استثنایی انگشتم باز میشود و این خودش روزی چندبار هویت و بودن من درا به خودم یادآوری میکند.