
معمولا کسایی که کار مال خودشون نیست. یعنی به قول مارکس دارن نیروی کار خودشون رو به یک نفر دیگه میفروشن و به قول خودمون دارن برای یکی دیگه کار میکنن. بعد از یه مدت دیگه کار رو مال خودشون نمیدونن. فقط دارن دستورات رو اجرا میکنن و احتمالا اگر یه زمانی با دستورات رییس مخالف باشن و مخالفتشون راه به جایی نبره، احساس برده بودن میکنن و بدتر اینکه همین تعمیم پیدا میکنه به خودشون. روزها مث ربات میان سر کار و کسی که بیش از ۸ ساعت فقط دستورات رو مث یه ماشین اجرا کرده، چطور میتونه توی باقی ساعت زندگیش خودش باشه. کمکم اگه جرقهای هم برای کار خاصی به ذهنش خطور کنه دیگه ارادهای برای انجامش نداره و میگه باشه انجامش میدم اما از شنبه و در عوض چه کار میکنه؟ افراطی تن میده به خوشیهای الکی، مدام فیلم میبینه و مثلا برای دلداریش هدفمندش میکنه، مرتب کوه میره، هی مهمونی میگیره و مهمونی میره. مدام لباس میخره و خلاصه هر کار میکنه تا با خودش آشتی کنه. اما واقعیت اینه که داره جامعه بلایی سرش میاره که خودش همیشه با خودش درگیره. نیرویی که باید صرف بکنه تا دنیاش رو بسازه، میشه جنگ با خودش برای بهتر کردن حالش. از آدم سازنده تبدیل میشه به ربات گوش به فرمان.
حالا سوال اینه چطوری میتونه حال خودش رو بهتر کنه؟ حالا میگم براتون ...