این محتوا به بررسی شرایط مناسب یک مطب پزشک اطفال از لحاظ صدا و ظاهر میپردازد. چرا که طراحی مطبی که مراجعه کنندگانش کودکان هستند؛ تفاوتهای عمدهای با دیگر مطبها و دفاتر دارد. ما به نکات مهمی اشاره خواهیم کرد که در این مسیر به آنها توجه کمتری میشود.

پزشکان، متخصصین و فوق تخصصهای اطفال یکی از مهمترین زیرشاخه های حوزهی پزشکی هستند. مراجعه کنندگان این پزشکان نه تنها نوزادان ، خردسالان و کودکان بلکه گاه نوجوانان و جوانان نیز هستند و این اتفاقات سبب میشود که توجه ویژهای به این حوزه از پزشکی معطوف شود.
متخصصان و فوق تخصصان اطفال همانطور که از نامشان پیداست؛ در تشخیص و درمان بیماریهای نوزادان ، کودکان و نوجوانان تخصص دارند.
از آنجایی که این واقعیت واضح است که وضعیت سلامت کودکان با رشد و بر اساس محدوده سنیشان متغیر است، این متخصصان کودکان را در دستههای سنی متفاوتی پذیرش میکنند.
پزشکان اطفال بسته به نوع تخصص و تمرکز خود وظایف متعددی را به عهده دارند.
مقاله پیشنهادی: صفحه تخصصی پنلهای آکوستیک

همچنین پزشکان اطفال را میتوان به دستههای متعددی تقسیم کرد که برخی از این دستهها را بیان کردهایم:
کودکان همواره کنجکاو محیطهای جدید هستند و این کنجکاوی به اشکال مختلفی مثل میل به لمس کردن وسایل جدید و یا سرگرم شدن با این وسایل، بروز پیدا میکند. علاوه بر این بسیاری از اوقات، کودکان عجول و کم حوصلهاند و انتظار کشیدن را دوست ندارند. این بیعلاقگی به شکل سروصدا ، گریه ، پرخاش و رفتارهای مشابه این بروز پیدا میکند.

به طور کلی، آکوستیک یک فضا وابسته به سه عامل و نکته اصلی است:
در ادامه با توضیح مختصری از هر یک از نکات، آشنا خواهیم شد:
معمولا مطبها فضاهایی با مساحت 6 متر و بیشتر هستند و به همین دلیل صدا در چنین محیطی به آسانی اکو میشود. هرچه فضا بزرگتر باشد، مدیریت صدا در آن دشوارتر است؛ اما نوع صدا هم در این مدیریت کردن موثر است . صدای بچهها را میتوان جزو صداهای تیز شمرد و به تبع استفاده از عایق های صوتی در مطب کودکان، ضروری است. اگرچه استفاده از آکوستیک پنلها در بحث عایق صوتی فضا، مرسوم است اما به دلیل تیزی صدای کودکان در این فضا، بازدهی بالایی ندارند و همچنین ممکن است از نظر سازمان بهداشت استفاده از عایقهای روکار ، قابل قبول نباشد.
برای چیدمان یک فضا، بهتر است از وسایلی استفاده شود که صدا را جذب میکنند. استفاده از پردههای ضخیم ، مبلمانی با پارچه های ضخیم مثل مخمل و چیدمان متناسب با فضا، به کاهش صدا در محیط یاری میکند.
در بحث آکوستیک ، اولویت با بهینه سازی فضا و کاهش صدای محیط به کمک وسایل موجود در فضاست. برای مثال استفاده از پارکت ، به جای سنگ در کف اتاق و یا استفاده از قالیچه و فرش در فضا، تاثیر بهسزایی در کنترل صدای محیط دارد. قرار دادن کتابخانه، قفسه، چوب لباسی و پردههای ضخیم هم بر این موارد موثرند.
مقصود ما از استفاده از کلمهی زائد در معنای بیهوده نیست؛ بلکه منظور از بخشهای زائد فضا ، بخش هایی جز دیوارها و کف و سقف است. برای مثال تیر و ستونهای برآمده در فضا، کلید و پریزها، سقف کاذب، داکتها و تاسیسات همگی جزئی از این بخش محسوب میشوند. به همین دلیل بهتر است که این اجزای فضا ، عایق صوتی شوند.

در بخش قبل اشاره شد که برخی از بخش های یک محیط زائدند؛ مثل تیر و ستون در فضا. در یک فضا، تیر و ستونها نقش انتقال دهندههای صدا را دارند. همانطور که با ترمز گرفتن یک ماشین در خیابان، لرزش و صدای حاصل از ترمز از طریق فونداسیون خانه به طبقات بالاتر منتقل میشود؛ صدا نیز از طریق تیر و ستون منتقل میشود. به همین دلیل توصیه میشود که این ستونها و تیرهای فضا به وسیله فومهای شانهتخم مرغی کاور شوند.
با دورهی تمام آنچه که گفته شد میتوان به یک جمعبندی مختصر رسید:
مطبهای کودکان ، فضاهایی پر رفت و آمد و پر سروصدا و در عین حال نیازمند سکوت نسبی هستند. از همین رو آکوستیک و عایق صوتی کردن فضا، امری مهم و قابل توجه است. به طور کلی، توضیحات گفته شده، تمامی مطبها را شامل میشود اما از آنجایی که هر ساختمان و مطبی در جزئیات متفاوت از دیگری است؛ بنابراین امر عایق کردن هر فضا هم نسبت به فضای دیگر کمی متفاوت است.