به احتمال زیاد برایتان پیش آمده است که در حین انجام بازی‌های تیراندازی، به یک استراتژی تکراری ولی جذاب فکر کنید: صبر کنید تا دشمنان به بشکهٔ قرمزرنگ درون محیط نزدیک شوند و به‌جای شلیک مستقیم به دشمنان، به بشکهٔ قرمزرنگ شلیک کنید.
الگوی یادشده صرفاً به بشکه‌های قرمزرنگ و امکان منفجر شدن آن‌ها تعلق ندارد. تصور کنید که مشغول انجام یک بازی ماجراجویی هستید که در آن آیتم‌های جمع‌کردنی وجود دارند. احتمالاً برایتان پیش آمده است که نسبت به مسیرهای فرعی حساس شده باشید؛ به این خاطر که در تجربه‌های قبلی‌تان از این دسته از بازی‌ها، بررسی کردن همهٔ مسیرها برایتان پاداش قابل‌توجهی به همراه داشته است. به‌عنوان مثال، یک پایان مخفی، یک سلاح مخفی، یک قابلیت تأثیرگذار و یا حتی یک صحنهٔ طنز پنهان!
الگوهای یادشده تنها بخشی از الگوهایی هستند که بازی‌سازان از آن‌ها برای طراحی قوانین بازی خود استفاده می‌کنند. این الگوهای تکرارشونده، در کنار بخش‌های دیگر یک بازی، همگی در تلاش‌اند تا بتوانند برای بازیکن حس غوطه‌وری ایجاد کنند. غوطه‌وری در بازی سبب می‌شود تا شما در حین انجام بازی تمام توجهتان را معطوف به آن کنید. ازاین‌رو، می‌توان یکی از دلایل فراموش کردن گذر زمان در برخی از بازی‌ها را غوطه‌وری عمیق بازیکن در آن بازی در نظر گرفت.
رعایت این الگوها باعث می‌شود تا بازیکنان با دریافت کمترین میزان توضیحات از طرف سازندگان بازی، بتوانند خیلی سریع و به‌شکل ناخودآگاه وارد دنیای بازی شده و از آن لذت ببرند.
شما چه تجربه‌ای از این دست الگوهای تکرارشونده دارید؟ لطفاً نظرتون رو در پایین این یادداشت برام بنویسید 🤠!
