ویرگول
ورودثبت نام
پروانه جویا
پروانه جویانویسنده، تماشاگر، انسان!
پروانه جویا
پروانه جویا
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

تجربم از اولین ویزیت تنهایی دکتر!

با سلام وارد اتاق دکتر شدم، بدون اینکه به صورتم نگاه کند یا جواب سلامی دهد فقط گفت: «بشین!»

صندلی های زیادی در اتاق هستند در فکر این بودم که باید در کدامین صندلی بنشینم؟ صندلی کنار میز دکتر برای معاینه یا در یکی از صندلی های جلوی میزش! مکث کردم و در فکر فرو رفته بودم که دوباره گفت اینجا بشین و با کله اش صندلی معاینه را اشاره کرد درحالی که داشت روی میزش چیزی می‌نوشت. نشستم، بدون اینکه چیزی بگوید یا بپرسد گفتم برای این فلان شده آمده ام بیلبیلک اش را درآورد و معاینه ام کرد گفت "مریضی تو این فلان شده است" (فقط همین!) بدون هیچ توضیح اضافه ای! و سریع شروع کرد به نوشتن نسخه ی دارو! گویا خیلی عجله داشت؛ درباره فلان مریضیم چند سوال ساده کردم و پاسخ واضح و قطعی دریافت نکردم. از شنیدن جواب های کوتاه و غیرمفید متنفرم. بدون این که چیزی درباره ی مریضی بگوید و یا بپرسد دردم چیست مرا راهی کرد.

تنها چیزی که برایم ماند یک بیماری درمان نشده، یک نسخه ی دارو!

در این فکر بودم که چطور شد ارزشگذاری یک انسان اینگونه پایین آمده، چرا دکتر ها به حرف های مریض ها کامل گوش نمی دهند یا چرا عجله دارند و بی اعصاب هستند.

ما برای درمان یا مشخص شدن بیماری به نزد دکتر میرویم اما دکتر ها با یک تکه کاغذ دارو یا یک آزمایش خواسته شده و یا یک ویزیت دیگر برای ما حاضر می‌کنند.

با هزینه ای هنگفتی که ویزیت داشت و با رفتار نامتعارف و نامطلوب دکتر، و اطلاعاتی که می‌توانستم در اینترنت خودم بفهمم چه نیازی به ویزیت بود؟ با بیلبیلکی که هزاران نفر را معاینه کرده و معلوم نیست کِی تمیزش کرده است معاینه شدم. بنظرم تکنولوژی، رباتیک و هوش مصنوعی کاش بجای گرفتن جای کارگران ساده جای پزشکان را بگیرد.

انتظار داشتم دکتر با خوشرویی از من استقبال کند و با دقت به حرف هایم گوش کند و چند سوال بپرسد و چند سوالی من از او بپرسم و به معاینه فیزیکی سرانجام شویم و یک درمان قطعی بگیرم.

من بهترین دکتر شهر را در تخصصش پیدا کرده بودم و به مطبش رفته بودم مطبی که تقریباً بالای شهر است اما اتاق ویزیتش آنقدر شلخته بود و آنقدر دکتر رفتارش نامناسب بود که دیگر ناامید شدم.

دبستان، راهنمایی، دبیرستان توی کلاسامون معمولاً از ۳۰ الی ۴۰ نفر ۱ یا ۲ نفر خوب درس میخوند و کاری با تقلب نداشت. بعضیاشونم مجبور به تقلب رسوندن به دوست صمیمی شون می‌شدند. کنکورم که صد جور سهمیه مسخره داریم که دانشگاه همشون رو قبول می‌کنه؛ تو دانشگاه هم همه میتونند صندلی بخرن، پولدارا هم میتونند توی آزاد بدون کنکور پزشکی بخونن!

دبستاند، راهنمایی، دبیرستان توی کلاسامون معمولاً از ۳۰ الی ۴۰ نفر ۱ یا ۲ نفر خوب درس میخوند و کاری با تقلب نداشت. بعضیاشونم مجبور به تقلب رسوندن به دوست صمیمی شون می‌شدند. کنکورم که صد جور سهمیه مسخره داریم که دانشگاه همشون رو قبول داره؛ تو دانشگاه هم همه میتونند صندلی بخرن، پولدارا هم میتونند توی آزاد بدون کنکور پزشکی بخونن!ایی، دبیرستان توی کلاسامون معمولاً از ۳۰ الی ۴۰ نفر ۱ یا ۲ نفر خوب درس میخوند و کاری با تقلب نداشت. بعضیاشونم مجبور به تقلب رسوندن به دوست صمیمی شون می‌شدند. کنکورم که صد جور سهمیه مسخره داریم که دانشگاه همشون رو قبول داره؛ تو دانشگاه هم همه میتونند صندلی بخرن، پولدارا هم میتونند توی آزاد بدون کنکور پزشکی بخونن!

با این حساب فقط ۱% پزشکان سرزمینم واقعاً پزشک خوب و واقعی هستند. و این خیلی ترسناک و بده!!!

با این دکتر های سهمیه ای و دکترای پیر قدیمی امیدی به آینده نیست!

درسته پزشک شدن سخته و باید درس بخونی ولی الان پزشک خوب پیدا نمیشه اصلاً.

همه ی پزشک ها این زمونه یا سهمیه ای هستند یا اونایی هستن که پیرن یا خسته شدن و حوصله ندارن.

آینده واقعاً نگران کننده هست.

از من به شما نصیحت؛ تا حد توان تا می‌تونید مریض نشید و کارتون به دکتر نیفته اگه افتاد، توی انتخاب دکتر خیلی خیلی خیلی دقت کنید. دکتر خیلی پیر یا خیلی جوان انتخاب نکنید. به نظرات بقیه هم زیاد اعتماد نکنید.





هوش مصنوعیدکتر
۰
۰
پروانه جویا
پروانه جویا
نویسنده، تماشاگر، انسان!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید