چند روزی میشه که هدف اصلی زندگیم رو احساس می‌کنم برای چند سال آینده پیدا کردم. احتمالاً کارای مامان جواب داده. آخه یه حرکتایی زده بود برای اینکه من بالاخره مسیر اصلی زندگی خودم رو پیدا کنم.
حالا بگذریم که اون هدف چیه و دوست دارم تو سینم نگهش دارم؛ اما تو این مطلب کوتاه باید اینو باهاتون در میون بذارم که تا وقتی که برنامه برای رسیدن بهش نریزی، هنوز فقط یه آرزو…رویا و خوابه!
اگه یه چیزی تو دلت جرقه زد… بیخیالش نشو. یکم روش فکر کن اگه دیدی خوبه، بشین براش برنامه بریز. من الان هدفی که تعیین کردم هدف بزرگیه. اما تقسیم میشه به چنتا هدف قدم به قدم تو چند سال که پیوسته به هم هستند. گذشتن از هرکدوم از اون هدف‌ها، خودش یه دستاورد بزرگ برای من محسوب میشه و کلی تو زندگیم تغییر ایجاد می‌کنه. پس وقتی هدف بزرگم رو به قدم‌های کوچیک‌تر تقسیم کردم؛ اگه به هر دلیلی بهش نرسم، بازم دستاورد‌هایی دارم که به مسیر طی شده، احساس مثبتی داشته باشم.
آخه من یه سری طرحواره‌های بد دارم که باعث میشن کلاً از شکست بترسم. درسته دارم به کمک تراپی حلش می‌کنم؛ اما هنوز که کامل طرحواره‌ها شکسته نشدند؛ پس نیازه برای خودم دستاورد‌های کوچیک هم در نظر بگیرم.
امروز مثلا یه دستاورد خیلی خیلی ریز اما برای خودم بسیار بزرگ و تعیین کننده، بدست آوردم. تو دلم جشن گرفتم. حتی با رفیقای نزدیک هم در میون گذاشتم.
خلاصه که، وقتی یه آرزو/ رویا تو دلت افتاد… برای رسیدن بهش برنامه بریز
مخلص
سُرس عکس (+)
جویان باقری
به نوشتن خیلی علاقه‌دارم. بهم آرامش میده. مثل موسیقی و فیلم و سریال. از وقتی یادمه راحت می‌‍‌نوشتم. برام سخت نبود چیزی که تو فکرم میگذره رو با کلمات بیان کنم. تلاشم اینه خودسانسوری نکنم تا جایی که بدبخت نشم! ساده و شفاف بنویسم. هرجا نیاز باشه دستوری می‌نویسم و هرجا بخوام، شکسته و عامیانه. برای این دوگانه نوشتن هم، دلایل خودم رو دارم. گاهی عامیانه نوشتن، خیلی بهتر احساسات رو منتقل می‌کنه. گاهی رعایت دستور نگارش فارسی و دوری از شکسته‌نویسی، باعث میشه جدی بودنِ مطلب مشخص باشه. انتخاب خودم، اگه مجبور نباشم، عامیانه و شکسته نوشتـنه. ولی به اجبار در دستوری نوشتن هم، مهارت دارم.
