حق یه کلمه است ولی درونش سه .من، دیگری و موضوع حق، وقتی میگویم "حق دارم" یعنی اول یه خودی هست (که نیست) یه دیگری هست (که نیست) و یه موضوع یا چیزی که مالکیت اش (که اون هم نیست) با من است!
اولا "حق" مفهوم نسبی دارد چون بین دو سوژه منفرد یکی نسبت به دیگری در زمینه مالکیت چیزی برتری دارد و مالکیت به او میرسد!
ثانیا دگر آیین است چون این برتری رو در ابتدا یک امر تاریخی یا یک سوژه دیگر یا حتی مرجع قانونی (که اونهم نیست) یا نظام تمثیلات دیگری برای سوژه منفرد تعیین مینماید که همه آن هم برای این ارزش گذاری ها از همین فیلتر شناختی موهوم استفاده کرده است. از این حیث (با احتیاط بکار برده میشود:) اگر که برای مبارز اصل بر اخلاق خود آیین است پس "حق" اصلا مفهوم اخلاقی ای نیست.
ثالثا مالکیت یعنی صلب کردن چیزی برای فراچنگ آوردن، برای مهار برای داشتن اختیار کنترل که همه این مفاهیم در عمل شدنی نیستن و فقط بعد از فیلتر شناخت، توهمی از امکانپذیر بودن را دارند و سوژه اگر مفهوم حق را استعمال میکند باید مسئولیت عواقب زیستن این توهم را هم بپذیرد.(لذا وقتی میگوییم حق داریم در اصل می گوییم هم میپذیرم حقم خورده شود یا حقی را پایمال کنم یا از حقی دفاع کنم یا از من احقاق حق شود!! چه جهان ترسناکی!).
رابعا این مالکیت چه شیء باشد چه ایده هیچ تفاوتی ندارد{1} چون اصلا شیء و ایده ذاتا از بعد فیلتر شناخت معنی پیدا میکنن و تفاوتی باهم ندارند و از پیش داده نیستن. تنها چیز پیش داده(با احتیاط بکار برده میشود:) تجربه است! پس حق کاملا بعد از فیلتر شناختی(یا همان سوگیری) است و از همان دنیایی که از واقعیت ساقط است! حق هم از واقعیت ساقط است.
خامسا مصرف مفهوم "حق" خود به خود تجربه نیامده را به یک این همانی تبدیل میکند. یعنی همان ریختن گذشته در آینده و حتی اعتماد پالایش نشده! حق هر رویدادی را از تازگی می اندازد و مگر نه اینست که تجربه به ذات اینهمان نیست و دریایی از امکانات خلق نشده دارد؟پس حق میشود متعین کردن و صلبیت بخشیدن به رویدادی که هنوز کامل برپا نشده و بی اعتمادی سوژه از پیش حق را به سمتی نشانه میرود .از طرفی امر پذیرش ضرورت را هم سوژه حق طلب پیشاپیش له کرده و به نوعی از پیش معتقد است اینجای فیلم نباید اینگونه باشد! در ساحت پیش از لوگوس یا بعبارتی همان فیلتر شناختی هرگز تردید و تشخیص راه ندارند زیرا اصلا بعد از شناخت است که تردید و تشخیص معنی پیدا میکنند.وقتی تردیدی نیست حق را به من نشان بده!
اما اصلا فهم این درک کمکی به زیستن سوژه ای که تمام روزمرگی اش تمام تجربه زیسته و در حال زیست و نیامده اش بر پایه مجموعه ای از حق و حقوق بنا شده است، میکند؟ چگونه وقتی عمیقا احساس میکنم حقی خورده شده یا حقی باید گرفته شود یا از حقی باید دفاع شود آگاهانه زیست کنم و به از واقعیت ساقط بودن آن آگاه شوم!؟ آیا اصا کسی که با فیلتر شناختی اش درجهان است به چیزی میتواند اعتماد کند؟ اصلا بر فرض سوژه ای نسبتا آگاه در رویداد تشخیص حق و ناحق به خود امان دهد و بگوید من از کجا بدونم که حق چیه؟ این ناحقی رو همین فیلتر شناختی کج و کوله تشخیص داده پس بیا ولش کنیم.... آیا این چیزی جز نسبی گرایی قائم به میل(از آن جهت که سوژه نمیخواهد درگیر شود) نیست؟
از نظر نگارنده درست همین بزنگاه است که مبارزه معنی پیدا میکند درست هر جایی که قوه تشخیص ما یک رویداد حق وناحق را درک کرد( یا بعبارتی یک نقطه طلاقی بسیار چگال از یک "من درون"مماس بر یک "رویداد بیرون" یا همان دیگری یا حتی "دیگریِ درون" ) حال پس از امون دادن، هدف دفاع از آن به اصطلاح حق است؟ اگر اینطور است که بازهم تمام جملات بالا از ابتدا تکرار میشوند؟ پس در این رویداد هدف چیست غایت چیست؟ اما صرفا بعنوان دست آویز: دو قطب همنام یکدیگر را دفع میکنند. غایت نیازی به حرکت از نقطه الف به ب ندارد . غایت بر روی سوژه تا میخورد، دیگری در بیرون نیست دیگری هم خود "من" است حق تشخیص داده شده هم خود "من" است.
غایت از جنس ایجاب نیست غایت از جنس نفی هزاران امکان رخ داده است برای فرصت وقوع امکانات رخ نداده. امکانات رخ داده برای هر سوژه تمام "من" ها یا بعبارتی تصاویر اوست یا همان "دیگری " های او که با قطب سوژه همنامند لذا دفع میشوند(از این رو برای خود سوژه متعین و آشکاراند) لذا به جهتی برای مبارزه یا(با احتیاط در این مرحله بکار برده میشود:) غایت مبارزه در آن رویداد خاص تبدیل می شوند.لذا غایت بروی خود او تا میخورد تا با خودش مبارزه کند(مهار) . اولا مبارزه ای که با تشخیص "من" ها و "سوگیری" ها جهتش را در هر لحظه خودش بر میسازد دوما مبارزه ای از جنس نفی یافته های مبارزه اول ، از جنس مقاومتی بسیار سخت برای رخ ندادن گذشته های تکراری( یا همان فیلتر شناختی با سوگیری تاریخمند که بی لحظه ای درنگ "حق" را به سوژه میدهد که یک "حق و ناحق" تشخیص داده است حال که تشخیص هم در ساحت پیش از فیلتر راه ندارد!) از این رو است که این مبارزه بی غایت با تاب اوری سوژه و تاب اوری جهت برپا شدن کامل رویداد (نهایتا به وسعت کل فضا –زمان) امکانی جدید خلق میکند.
خلق ساختن چیزی از صفر نیست ، خلق همان مهار است، در هر رویداد.
{1} :ایده و فعلیت یک چیزند نظر به بحث تکرار تاریخ و مسیر آینده به گذشته تاریخ و تفسیر های بی نهایت هر فعلیت و تمثیل ماری که دمش را گاز میگیرد. ایستادن در آینده رو به گذشته!
