
خورنشست و بذر ملامت در جای خالیت کاشته شد.نهال شوریدگی را تیمار میکردم آن روز. وانگه که شمیم شکوفه های پریشانی در جانم رخنه کرده بود ثمرش را چیدم و پس چشیدم آری! زهر هجری چشیدم که مپرس! هجران یار و هجرت به وادی عشق... در من رسوخ کرد این تبعید ابدی.اکنون که سرمستم از خوشی،حال که مدهوشم از عشق بازگشتم من به اصل آن سرشت.رجحان روحم بذر عشقی است که در روز ازل درونم کاشته است این سرنوشت.