بعد مدتها اومدم و قسمت اول رو برای اولین بار از روش خوندم. نگارشی بدتر از اون حتی در نوشتههای دیگهام در کودکی هم دیده نمیشه ولی با حالی که اون زمان داشتم کاملا جوره. الان مدتها گذشته دیگه هر دقیقه اون بغض لعنتی وجودم رو نمیگیره و دیگه یکی از نزدیکترینهام مشکوک به سرطان نیست.
تو این مدت خیلی تلاش کردم، برای هر چیزی تلاش کردم، به هر علتی ولی بازم نتیجهای نگرفتم یا حداقل اون نتیجهای که میخواستم رو بهش نزدیک هم نشدم. دوباره به یکسری نزدیک شدم از گروهی دیگه هم فاصله گرفتم، اعصاب خیلیها رو خورد کردم، اندکی رو هم خوشحال نگه داشتم ولی توی نتیجه تاثیری نداشت. خوشیای عجیبی داریم، ناراحتیامون عجیبتر. یه چیزای مسخرهای برام مهم بوده که دیگه نگو و نپرس. این روزها ولی دیگه چیزی اهمیتی نداره و فقط روزمرگیه که جلو و جلوتر میره
از ته دل خوشحالم که این قسمت اون جوری که فکر میکردم نشد و ازش خوشحالی میباره ولی آخرشم نشستم اینجا با یه متن دست و پا شکستهای و بیسروتهای که برای کسی جز خودم مهم نیست.
ایشالا ادامه ندارد!