این روزها زیاد میشنوم که هر کی ناراحته میگه فوقش سرطان میگیریم راحت میشیم. اون لحظات همیشه به فردی فکر میکنم که هر چند شاید خودش نمیدونست ولی عزیزترین بود تو زندگیم. قبل از مرگش نمیدونستم هیچ وقت سرطان داشته، نمیدونستم عمل موفقی داشته که الان معلوم شده زیاد هم موفق نبوده و هنوز از اون لعنتیا مونده تو بدنش. هیچوقت هم شیمیدرمانی و ریختن مو ندیدم.
هفتههای آخر هفته به هفته ضعیفتر شد جوری که منی که هفتهای یکبار میرسیدم ببینمش هر هفته با آدم جدید مواجه میشدم و بیشتر از چند دقیقه هم نمیتونستم درد کشیدنش رو تحمل کنم، یکم «مرگ ایوان ایلیچ»طور. خیلی تیکه شنیدم که نزدیکترینهاتم برات مهم نیستن ولی من فقط تحملش رو نداشتم، فقط! روز آخر که از آسمون و زمین معلوم بود دیگه راحت میشه از شر هر چی مریضیه نرفتم پیشش. میخواستم این مدتها همش تار بمونه تو حافظه، میخواستم همون مادربزرگ فوتبال ببین تو خاطرم نقش ببنده. هنوزم که هنوزه منتظرم بازی استقلال که میشه منتظرم پیام یادآوریشم. خیلی وقته دیگه فوتبال شده فقط وسیله حواس پرتی، وقتی تو نیستی چه فرقی میکنه میبریم یا میبازیم؟ اون شب آخر تنهایی تو آسمون پرواز میکردم که شاید خواب باشم شاید اون smsای که قراره بیاد هیچ وقت نیاد، شاید این قدر بمونم تا خودت بیای پیشم. من وقتی نخوام کسی بره باهاش خداحافظی نمیکنم هر چقدم که براش بهتر باشه که نباشه.
شاید ادامه دارد...