نمیدونم از امروز میخوام بنویسم یا از دیروز. از این روزها یا از اون روزها. فقط میدونم که با نوشتن میشه ساعتای آخر رو رد کرد. واسه منتشر کردن متن باید جوری چرت نوشت که کسی حوصلش نکشه بخونه یا اگه هم خوند نفهمه، کاری که سالهاست میکنم. شاید یکی به استیکر و گیف نامربوط ازش یاد کنه یکی از توئیتهای نامفهوم یا هر چیز دیگه. تنها نکتنش اینه که قرار نبوده هیچ وقت از نوشته پیام منتقل شه. اگه میشد که نمیشستیم حرف بزنیم، میشستیم؟
الان با هر کی کار داری در لحظه تلگرام رو باز میکنی و پیام میدی و یه مدت بعد جواب میگیری به همین سادگی. دیگه کی میفهمه دوری چیه؟ درد چیه؟ حرف دل چیه؟ کارمون شده دلنوشته! از کِی تا حالا دل مینویسه؟ دل مگه حرفشو مستقیم نمیزنه؟ خیلی ساده و راحت باز میشه مخاطب رو در خودش فرو میبره و تمام.
عادیه خیلیها نخوان اینو. کی دلش میخواد سفره دلش همینجوری یهو وا شه همش بریزه بیرون؟ شایدم یکی خواست همینجوری بریزه بیرون شاید یکی جمعش کنه شاید یکی پخشش کنه شایدم هیچی، همینقدر احمقانه!
نمیدونم چی شد، کجام، چرا و درباره چی دارم مینویسم ولی میدونم مدتهاست میخوام باز کنم رها کنم سفره رو. چرا که نه؟ کی به کیه اصن؟
نمیدونم آخرین شبی که نشستم سفره رو باز کردم کی بوده اکثرن میشینم سفرهها باز شه آخه من میخوام پر شم از غصههای بقیه تا شاید دیگه جایی برای خودم نمونه ولی دیگه کار نمیکنه. نه کسی هست نه حوصله کسی هست.
«مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی قبار آلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور
میرهم از خیش و میمانم ز خویش هر چه برجا مانده ویران میشود
روح من چون بادبان قایقی در افقها دور و پنهان میشود
خاک میخواند مرا هر دم به خویش میرسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند
لیک دیگر پیکر سرد مرا میفشارد خاک دامنگیر خاک بیتو
بیتو دور از ضربه های قلب تو قلب من میپوسد آنجا زیر خاک...
بعدها نام مرا باران و باد نرم میشویند از رخسار سنگ
گور من گمنام میماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگ
فارغ از افسانههای نام و ننگ» فروغ - علیرضا قربانی
همینجوری آهنگ رندوم پلی میشه ولی واقعن کدوم رندومه؟ کدومش تا حالا حرف نداشته؟ کدومش خودش حرف نبوده؟
این روزها بسیار خستهتر از آنم که بتوانم کسی را نزدیک یا دور کنم، بسیار خستهتر به صورتی که حتی خودم را نیز نزدیک نکردم و هر چه به دوردست مینگرم اثری ز خویش نمی یابم. شاید به اشتباه یا شایدم بسیار درست حرکت کردم، طوری تلاش کردم که کسی از من آزرده نشود، زمانهای زیادی گذاشتم تا خواستههای بیش از اندازه را برآورده کرده تا ایزد در بیابانم دهد باز ولی نشد که نشد. امروز نتیجه مدتها سکوته. سکوت اگر اتفاقی باشه قسمتی از زندگیه ولی من الان انتخابی براتون سکوت میکنم. نیاز نیست اثری ببینید یا بشنوید ولی هیچ وقت تاثیرش را انکار نخواهید کرد.
نمیدونم کی قراره کسی این رو بخونه یا اصن قراره کسی بخونه ولی مدتهاست میخوام کسی خودم رو بخونه بدون نیاز به اینکه چیزی بگم. در طول دوران هیچ وقت صحبت یا سکوت موفقی نداشته و همیشه بر سر دور باطل ادامه میدادم. این بار هم مستثنا نیست و دقایقط بعد از تموم شدن این متن به نظر بلند دیگر اثری ازش باقی نخواهد بود و بر سر همین دور ادامه میدم. تا شاید این چند دهها ساعت آخر جوری دیگر رقم بخورد