تو و طلوع آفتاب همزادان هم بودین هر بار با صراحت وجدیت اصرار به اتمام این اندوه وشروع دوباره داشتین ..
شب هایی را به خاطر دارم که مه غم از پنجره ها به خانه می خزید و در دلمان آرام رسوخ میکرد
و تو تا صبح زیر لب آهسته ذکر میگفتی
تورا با چادر سفید گل دارت در شب های کابوس زیر مه غم به خاطر دارم گرچه چشمانت نم داشت اما درخشش طلوع در آنها دیده میشد تو باور داشتی به روشنایی ..
وصبح میشد
مه غلیظ غم جایش را به بوی نان و چای تازه دمت میداد
من تورا به خاطر دارم و زندگی را از دریچه چشم تو می نگرم نیستی اما اینجا من و این پنجره ها به طلوع هنوزم هم باور داریم..
