دل نوشته

نمی‌دانم تا به حال برایتان پیش آمده که جمله یا ضرب‌المثلی به گوشتان بخورد، اما سال‌ها بعد، تازه معنای واقعی آن را با تمام وجود درک کنید؟
این ماجرا برمی‌گردد به دوران کودکی من؛ همان زمانی که رمز قفل کیف سامسونیت پدرم را عوض کردم، در حالی که خودم هم نمی‌دانستم رمز جدید چیست!
خلاصه، پدرم آمد و دید رمز عوض شده است. پرسید: «چه کسی دست زده؟» من هم راستش را گفتم. کمی سرزنشم کرد و بعد از مدتی کلنجار رفتن با قفل، بالاخره کیف باز شد.
همان‌جا پدرم ضرب‌المثلی گفت که آن روز فقط شنیدمش:
«گاهی یک بچه، سنگی را در چاه می‌اندازد که صد عاقل هم نمی‌توانند آن را بیرون بیاورند.»
آن روز، این جمله برای من فقط یک ضرب‌المثل بود؛ چیزی که در مقیاس کوچک و روزمره معنا پیدا می‌کرد.
اما سال‌ها گذشت. سرد و گرم روزگار را چشیدم و تازه فهمیدم این ضرب‌المثل، اگر در مقیاس یک کشور یا یک منطقه تکرار شود، چه فاجعه‌ای می‌تواند به بار بیاورد.
در تاریخ خواندم که لشکریان چنگیز در آغاز قصد حمله به ایران را نداشتند، اما با اعدام چند تن از سفیران آنان در ایران، آن هم به دست حاکمی نادان، و سپس تحویل ندادن همان حاکم به دولت چنگیزی، مقدمات حمله‌ای همه‌جانبه به ایران فراهم شد؛ جنگی که خاک ایران را به توبره کشید.
از آنجا که به تکرار تاریخ معتقدم، همیشه می‌دانستم روزی چنین ماجرایی دوباره تکرار خواهد شد؛ فقط نمی‌دانستم در مقیاسی بزرگ‌تر یا کوچک‌تر.
هفتم اکتبر، سرآغاز رویدادی شد که در خاورمیانه رقم خورد؛ جایی دورتر از مرزهای ایران، در سرزمینی کوچک از نظر جغرافیا و جمعیت؛ جایی که کمتر کسی تصور می‌کرد دست به چنین اقدام پرریسکی بزند.
گاهی یک اشتباه، آغاز سقوط دومینوهاست...
از نگاه من، غزه و دولت حماس، هرچند در تبلیغات ایران بخشی از جبهه مقاومت معرفی می‌شدند، اما ایدئولوژی‌شان از قطر، ترکیه و اخوان‌المسلمین مصر ریشه می‌گرفت. تنها زمانی با سیاست‌های ایران همراه می‌شدند که منافع و تصمیمات دو طرف همسو بود؛ وگرنه زیر بار نظر ایران نمی‌رفتند.
مثل گربه لوسی که غذایش را از یک نفر می‌گیرد، اما دمش را برای دیگری تکان می‌دهد.
نمونه‌اش، ماجرای سوریه و موضع آنان در قبال حکومت بشار اسد بود.
حماس، روی کاغذ با ما بود؛ و همین کافی بود که اقدام خطرناک او، به نام ما نیز نوشته شود.
مثل پسرخوانده‌ای که نه می‌توان او را از خود نفی کرد و نه می‌توان مسئولیت اشتباهاتش را به‌سادگی نپذیرفت.
همین که مرزها شکسته شد و نیروهای حماس وارد اسرائیل شدند و شمار زیادی کشته، زخمی و اسیر بر جای گذاشتند، تمام فلش‌های اتهام به سمت پدرخوانده چرخید.
پدرخوانده‌ای که خودش هم کم گرفتاری نداشت، ناگهان درگیر اقدامی شد که به گفته مسئولانش، بدون اطلاع قبلی و هماهنگی او انجام شده بود.
هرچند بعدها اعلام شد که عملیات حماس بدون هماهنگی با ایران انجام شده است، اما ابراز خوشحالی از این اقدام، انگشت اتهام را بیش از پیش به سمت ایران نشانه رفت.
از اینجا بود که، به باور من، به خاطر پسرخوانده، فرزندان واقعی یکی‌یکی هزینه دادند.
لبنان و شیعیانش...
حجم بی‌سابقه‌ای از ویرانی، اشغال نوار جنوبی لبنان تا نزدیکی بیروت، و از دست رفتن مهم‌ترین بازوی نیابتی ایران؛ حزب‌الله، با شهادت دو دبیرکل آن.
و این، تنها آغاز ماجرا بود.
گام بعدی، کشیده شدن پای جنگ به خود ایران بود؛ جنگی با تلفات انسانی، خسارت‌های سنگین و آسیب به زیرساخت‌ها.
کاری که سال‌ها همه کشورها تلاش می‌کردند از آن پرهیز کنند، اما سرانجام رخ داد.
دقیقاً اینجا بود که دوباره آن جمله پدرم در ذهنم زنده شد:
گاهی یک بچه، سنگی را در چاه می‌اندازد که صد عاقل هم نمی‌توانند آن را بیرون بیاورند.
این دل‌نوشته را در روزهایی می‌نویسم که غیورمردان و فرزندان رشید ایران، در مقام دفاع از مرزهای کشورم ایستاده‌اند.
به امید پیروزی، عزت، امنیت و سعادت ایران و ایرانی.