همینطور که از مسیر بغداد به سمت کربلا قدم برمیداشتم، نگاهم به خانهها، مغازهها، باغها و صاحبانشان بود.
نمیدانم شما کاسبید یا کارمند یا کشاورز؛ اما همینقدر میدانم که کاسب، اگر یک روز مغازهاش بسته باشد، ضرر میکند. حالا من که خودم بچهکاسبِ دور و بر حرم امام رضا(ع) هستم، این را بیشتر از هر کسی میفهمم.
کشاورز اگر یک روز به باغش نرسد، دلش هزار راه میرود.
کارمند هم اگر با بینظمی، شلوغی، ترافیک و بههمریختگی روبهرو شود، کلافه میشود. نظم، بخشی از آرامش اوست.
هیچکدام از اینها نه از ضرر خوششان میآید، نه از بینظمی، نه از دردسر.
پس چه میشود که در ایام اربعین، انگار همه این حساب و کتابها کنار میرود؟
مغازهها تعطیل میشوند...
خانهها در اختیار زائر قرار میگیرند...
موکبها برپا میشوند...
و خیلیها، سود چند روز کارشان را با میل خود کنار میگذارند تا فقط خادم زائر امام حسین(ع) باشند.
قدمهایم را آرامتر برداشتم.
با خودم گفتم اگر فقط برای یک سال، اربعین را از عراقیها قرض بگیریم و در ایران برگزار کنیم، چه اتفاقی میافتد؟
اگر مسیر مشهد، قم یا هر شهر دیگری، مثل مسیر نجف تا کربلا شود، چه خواهیم کرد؟
کاسب حاضر است پنج روز مغازهاش را ببندد تا زائر راحتتر عبور کند و خودش در موکب خدمت کند؟
کارمند حاضر است شلوغی، ترافیک و بینظمی را فقط به عشق امام حسین(ع) تحمل کند؟
کشاورز حاضر است بخشی از محصول و وقتش را فدای این راه کند؟
این سؤالها تمام مسیر با من بود.
تا اینکه یکباره یاد مهماننوازی عراقیها افتادم.
قدمهایم محکمتر شد.
نفسی عمیق کشیدم.
و این بار، کلاه خودم را قاضی کردم.
با خودم گفتم:
اگر همه چیز را تعطیل کنیم و خانههایمان را برای زائران باز بگذاریم، آیا واقعاً برایمان فرقی نمیکند چه کسی وارد خانهمان میشود؟
آیا فقط کافی است زائر امام حسین(ع) باشد؟
یا نه...
ناخودآگاه شروع میکنیم به انتخاب کردن؟
این یکی ظاهر آراستهتری دارد...
آن یکی از طبقه اجتماعی بالاتری است...
این یکی همزبان ماست...
آن یکی را نمیشناسیم...
اگر قرار باشد انتخاب کنیم، معیارمان زائر بودن است یا چیزهای دیگر؟
اینجا بود که فهمیدم عظمت اربعین فقط در میلیونها قدم نیست.
عظمتش در دلهایی است که صاحب خانه را از خانه جدا کردهاند.
وقتی میبینم پیرمرد یا پیرزنی، خانهاش را در اختیار زائر گذاشته و برایش مهم نیست مهمانش چه کسی است؛ فقط همین که زائر امام حسین(ع) است، برایش کافی است...
به خودم نهیب میزنم.
اینها از من خیلی جلوترند.
شاید من بیشتر حرف زده باشم...
بیشتر کتاب خوانده باشم...
بیشتر سخنرانی کرده باشم...
اما در امتحان بخشیدن مال، آسایش، خانه و آبرو برای زائر حسین(ع)، هنوز فاصله زیادی با این مردم دارم.
اینها کجا...
و من کجا...