
حدود ۳۰ سال پیش تکنولوژی ضبط صدا وارد سینما شده و این امر باعث میشد فیلم ها از صامت بودن بیرون بیایند.( فیلم های بدون دیالوگ را صامت میگویند) که اتفاق بسیار بزرگی در این صنعت به شمار میآمد.
ولی مسئله در اینجا تمام نمیشود صدای دوربینهای نگاتیوی باعث میشد صدابردار نتواند کار خود را به خوبی انجام دهد.
اما چاره چیست؟
انتخاب محل قرارگیری دوربین توسط صدابردار بله این صدابردارها بودند که محل قرارگیری دوربین را انتخاب میکردند نه بر اساس هنری بودن زاویه یا ریتم فیلم یا انتقال احساسی خاص بلکه از لحاظ به کمترین حد رساندن صدای دوربین نسبت به محل قرارگیری میکروفون اینگونه شد که زنگ خطر برای کارگردانها و سینما به صدا درآمد.

کارگردانهایی که قدرت خود را از دست داده بودند و دیگر حرف آنها آخرین حرف نبود و فیلمهایی که از لحاظ هنری و سینمایی معنای خاصی نداشتند اما فیلم ها می توانستند دیالوگ داشته باشند.
این موضوع باعث شد کارگردانها بیانیههای مختلفی بنویسند و از تولید فیلمهای با دیالوگ خودداری کنند اما با پیشرفت تکنولوژی و اختراع دوربینهای بدون صدا تمام کارگرداکارگردانها از صدابردار در فیلمهای خود استفاده میکنند حتی فیلم هایی که دیالوگ ندارد (جهت ضبط صدای محیط از صدابردار استفاده میشود)
البته در همان زمان هم بودند کارگردان هایی مانندِ آلن روی گریه و آلن رنه که همچنان بر کلام در سینما تاکید
.
اکنون سوال اینجاست اگر شما در آن زمان کارگردان بودید صدابردار را انتخاب می کردید یا از هم پاشیدن فیلمتان از لحاظ هنری و معنا؟