روایتی کوتاه از زندگی پر فراز و نشیب روشنفکر دهه ۴۰
جلال آل احمد همراه با علی شریعتی در میان جوانان تحصیل کرده و روشنفکر بسیار محبوبیت داشتند و کتاب هایشان چندین مرتبه چاپ و روانه بازار می شد. آن ها توانسته بودند افکار جوانان تحصیل کرده را در دست خود گیرند و جامعه را برای قیام علیه شاه آماده کنند. در این نوشته زندگی متلاطم جلال را کوتاه روایت می کنم.
جلال در یک خانواده مذهبی پرجمعیت متولد شد که پدرش روحانی بود به همین دلیل او زندگی را در یک محیط بسیار سخت گیرانه مذهبی گذراند. او به علت این سخت گیری ها به صورت پنهان در مدرسه ی شبانه دارالفنون اسم می نویسد چرا که پدر از بیم منحرف شدن جلال او را از دبیرستان رفتن منع می کند. سپس پدر او را در آغاز جنگ جهانی دوم به حوزه ی علمیه عراق می فرستد اما جلال نمی تواند آنجا را تحمل کند به همین دلیل قصد بازگشت می کند و به دانشسرای عالی وارد می شود و در سال ۱۳۳۵ فارغ التحصیل می شود.
سرنوشت به این جا ختم نمی شود او در ۲۱ سالگی به حزب توده می پیوندد و با اندیشه های مارکس و لنین و استالین خو می گیرد. این زمانی است؛ که فعالیت های چپ گرایانه در ایران، در اوج خود است و بسیاری از جوانان را تحت تاثیر این موج قرار دارند.این موج نه تنها اندیشه های او را بلکه طرز لباس پوشیدن او را هم تحت تاثیر قرار داد. جلال نویسنده؛ دیگر آن مذهبی نبود که در ساعت فروشی و... کار میکرد بلکه الان او کراوات میزد و حرف از خلق و مارکسیست بودن!
حالا جلالی که کم کم از مذهب کناره می گیرد معلم می شود و در مدارس تهران؛ همزمان با تحصیل در دانشسرای عالی به تدریس می پردازد. حالا او که روز به روز وابستگی حزب توده را به شوروی و گرایشات آن به سیاست های استالینی می دید و به سایر دلایل دیگر همراه با تیم خلیل ملکی از حزب جدا شده و شاخه ی سوسیالیست های نهضت ملی ایران را تاسیس کردند اما این حزب چندان دوام نمی آورد و از هم می پاشد. جلال در این دوران از سیاست کنار می کشد.اما در همین زمان نهضت ملی نفت ایران به رهبری دکتر مصدق آغاز می شود و به آن می پیوندد اما این نهضت به علت کودتا در هم می شکند و جلال افسرده می گردد و به مناطق شمالی کوچ می کند. حالا او که تحت تاثیر گفتمان چپ و اندیشه های مذهبی بود شعار بازگشت به خویشتن را سر می دهد و آن را یگانه راه برای سربلندی و جستن از ظلم می داند. او و علی شریعتی یکی از روشنفکرانی بودند که از گفتمان دینی در آثار خود وام می گرفتند و با ساختن یک جامعه آرمانی زمینه را برای قیام آماده کردند. اما عمر جلال انقدر قد نداد که انقلاب را ببیند. سرانجام روح پرتلاطم و کنجکاو و پرسش گر او در سال ۱۳۴۸ در اسالم گیلان ارام می گیرد. او می رود اما فکرش می ماند برای جوان ایرانی !

