نوشتاری کوتاه از قدرتمند شدن تدریجی مذهب تشیع در ایران
مذهب شیعه در ابتدا یک مذهب درون گرا بوده است اما به تدریج با گسترش مناسک و شعائر خود را در جامعه قدرتمند می سازد و نمود بیش تری پیدا می کند. این دوران، دوران صفویه است که با گسترش مناسک و شعائر؛ مذهب را پر قدرت می سازد تا جایی که قدرت علمای مذهبی و تاثیر گذاری آن ها بر دستگاه حکومتی بیشتر می شود به طوریکه پادشاه نمی توانسته بدون صلاح دید آن ها عملی خلاف شرع انجام دهد. در نتیجه در این دوران علمای مذهبی امور اجتماعی جامعه را در دست داشتند و به عنوان یک نیروی قدرتمند ظاهر می شوند و این قدرتمندی آن ها پادشاه و حکمرانان را در وضعیت سردرگمی قرار می دهد. در سال های زمامداری قاجار این علما بودند که بازیگری قدرتمند در عرصه اجتماع هستند به طوریکه رهبری انقلاب مشروطه را در دست داشتند گرچه این انقلاب با رهبری علما بود اما انچه که رقم خورد خلاف دیدگاه آن ها بود. و بعد از هرج و مرج در دوران به توپ بستن مجلس و اوضاع آشفته ایران در آن زمان؛ شخص رضاشاه ظهور می کند و شاه جدید برای مدرن سازی ایران نیاز به یکدست سازی جامعه داشت که این دیدگاه در تضاد با مراجع مذهبی بود. بنابراین رضاشاه پیوندهای دینی با سلطنت را از بین می برد و یک رویارویی تمام عیار را با جریان قدرتمند دینی تدارک می بیند که این عمل در دید رهبران مذهبی به معنای غیر مشروع بودن سلطنت است و این رویارویی شکست حکومت پهلوی را داشت. آمال و آرزوهای رضاشاه با این سیاست حذف جریان مذهبی بر باد رفت و جامعه بیش از پیش توده ای و وابسته به رهبری مذهبی شد و به طوریکه جامعه آرمان های خود را در مذهب و دین می دید.

