اگر انسان را به مثابه یک ترازو در نظر بگیریم، یک کفه این ترازو منطق خواهد بود و کفه دیگر روان.
انسان سالم انسانی است که که از تعادل روانی و منطقی برخوردار باشد.
به این معنی که هر زمان یکی از این کفه ترازوها سنگینی کرد، کفه دیگر ترازو برای برقراری تعادل به کمک وی بیاید.
فرض کنید شخصی دچار اضطراب و استرس شده است این ترس و اضطراب عاملی است که تعادل روانی فرد را بر هم میزند. در نتیجه برای برقرای تعادل، این منطق است که میبایست با یک تصمیم درست و یا یک اقدام به موقع وزنه منطق را سنگین کند تا تعادل به حالت عادی برگردد.
از طرفی، همانطور که تعادل روانی انسان بر هم میخورد تعادل منطقی او هم بر هم میخورد به این معنی که یک فکر و تصمیم اشتباه میتواند تعادل فرد را برهمزده و با سبک کردن کفه منطق موجب سنگین شدن کفه احساسات و برهم خوردن تعادل فرد شود.
لذا انسان سالم میبایست همواره در حال رصد کردن تعادل خودش باشد. به این معنی که هر زمان احساس کرد وزنه احساسات سنگینی میکند وزنه دیگر را با منطق پر کند و به اصطلاح با "حرف زدن با خودش" از افتادن در دام احساسات، جلوگیری کند و اجازه جولان دادن به احساسات را در هر زمان و مکانی ندهد.
اگر بخواهیم مثالی بزنیم باید بگوییم دلیل بسیاری از رفتارهای خیانتآمیزی که انسان انجام میدهد ریشه در برهم خوردن تعادل وی دارد به این معنی که فرد در هنگام خیانت تنها و تنها موضوع و مساله را از دریچه احساسات میبیند و حاضر نیست لحظهای توقف کرده و کفه منطقی ذهن خود را سنگین کند و اصطلاحا مساله را سبک و سنگین کند و سپس دست به اقدام بزند.
این نکته بسیار حائز اهمیت است که حفظ تعادل، نیازمند هشیاری نسبت به احساسات و افکار است. این حفظ تعادل همانند حفظ تعادل در زمان دوچرخه سواری است به این معنی که اگر بتوانیم تعادل خودمان را حفظ کنیم، میتوانیم مسیر زندگی را بسیار راحتتر از کسانی که همانند انسانهای مست تعادل خودشان را از دست داده اند طی کنیم.
از طرفی با معیار قرار دادن موضوع تعادل و بررسی افکار و احساساتمان، میتوانیم از بار سنگین بیماریهای روانی کم کنیم و با کوله بار سبکتری زندگی کنیم.
منطق فرصتی به ما میدهد تا درک خودمان را از جهان هستی و خودمان وسعت ببخشیم و اسیر نگاههای تنگ نظرانه احساسات نشویم.
منطق به ما پر و بال پرواز میدهد و از ما انسان بهتری میسازد.