برخلاف آنچه تصور می شود انسان برای انجام هر کاری ابتدا فکر میکند و پس از سنجیدن صلاح و مصلحت، دست به اقدام می زند باید گفت: این مغز و یا سیستم فیزولوژی انسان است که پیش از بازشدن پای آگاهی انسان به هر موضوعی بخش بزرگی از تصمیمات را میگیرد و نتیجه را مخابره میکند.
و این انسان است که اغلب تصمیم های گرفته شده توسط سیستم فیزولوژیکی را اجرا میکند بطوریکه میتوان گفت انسان در مواردی جزئی دست رد به سینه تصمیم گیری های فیزیولوژیکی میزند.
به عبارت دیگر میتوان گفت بیشتر از آنکه انسان تابع دانش و قواعد و قوانینِ حاکم بر جهان باشد، تابعی از عملکرد مغز است. به این معنی که در درک، رفتار، گفتار و تصمیمگیری های ما رد پای مغز وجود دارد و ما قادر به درک و تصمیم گیری بدون مغز نخواهیم بود.
نکته ای که وجود دارد آن است که بخش بزرگی از تصمیم گیری های ما در سطح فیزیولوژیک گرفته می شود و ما نا آگاهانه به آنها عمل میکنیم یک مثال معروف برای بیان بخش کوچکی از این عملکرد مغز زمانی است که ما در یک موقعیت نا امن قرار میگیریم در این هنگام گوش به زنگ پیام مغز هستیم تا هر زمان دستور فرار را صادر کرد دست به فرار بزنیم.
نکته دیگری که لازم بذکر است آن است که تصمیم گیری فیزیولوژیکی ذات عملکرد مغز است و این ما هستیم که میبایست تصمیماتی که از کارخانه مغز خارج می شوند را به واحد کنترل کیفیت ببریم و آنها را مورد بررسی قرار دهیم و آنهایی را عملی کنیم که زیر نور آگاهی گرفته باشیم.
هرچند این کار تقریبا دشوار است و در اغلب موارد ما برای خلاص شدن از بار احساس ترس و یا گناهی که بر ما مستولی شده تصمیم میگیریم به آن تصمیم ها عمل کنیم اما باید با تلاشی آگاهانه تصمیم های فیزیولوژیک را زیر نظر بگیریم.
نکته مهم دیگری که باید به آن اشاره کرد چگونگی گرفتن تصمیم های فیزیولوژیک است به این معنی که تصمیمهای فیزولوژیک یک تصمیم الگوریتمی هستند به این معنی که یک تصمیم آگاهانه نیستند که فکر کنید در پس این تصمیم های فیزیولوژیکی حکمتی نهفته است بلکه تنها از یک مدل پیروی می کنند و نتیجه را برای نجات ما از یک موقعیت ارائه می دهند و این ما هستیم که می بایست درجه اهمیت تصمیم های فیزیولوژیک را تنظیم کنیم و با آن ضرورتی که از طرف مغز مخابره می شوند آنها را اجرا نکنیم و یا اجرا کنیم... ادامه دارد