اگر از کسانی که از احساس عدم اعتماد به نفس رنج می برند بپرسید دلیل عدم اعتماد به نفس خود را چه میدانید اغلب با پاسخ هایی روبرو می شوید که دلیل قانع کننده ای برای یک روانشناس نخواهد بود.
دلیل این امر آن است که آنها تقریبا از آنچه که در درون شان میگذرد بیخبرند، آنها نمیدانند در لایه های زیرین آگاهی آنها چه میگذرد. آنها تنها تلاطم امواج سهمگین احساسات را قلب شان احساس میکنند که آنها را آزار میدهد.
گویی مُهری بر لبان آنها زده شده است تا هیچ سخنی از آنچه که در درونشان میگذرد بر زبان نیاورند. اما این راز سر به مهر هم هیچگاه برای خودشان فاش نمیشود تا بدانند راز این دریای خروشان چیست.
اما نکته ای که وجود دارد این است که اغلب انسان ها برای بیان احساس ناخوشایندی که در درونشان هست از واژه عدم اعتماد به نفس استفاده میکنند، گویی واژه ای گویاتر از این برای بیان حال خرابشان وجود ندارد.
هرچند واژه اعتماد به نفس به احساس فردی شجاع، موفق و فردی که از خودش راضی است اطلاق میشود اما بیشتر بیانگر موجودیتی به نام نفس در وجود انسان است که از اطمینان و اعتماد برخوردار است.
به عبارت بهتر افرادی که کمتر در مظان اتهام (جایگاه اتهام) قرار گرفته اند و از طرف دیگران کارت زرد دریافت کرده اند اعتماد به نفس بالاتری دارند.
اما عمق فاجعه عدم اعتماد به نفس در کسانی دیده میشود که در بازی زندگی کارت قرمز دریافت کردهاند و به نوعی از زندگی اخراج شده اند. گویی هم اکنون از روی نیمکت، زندگی را تماشا میکنند.
این افراد به دلیل گرفتن کارت (های) قرمز عملا اعتماد به نفس ندارند و پیش از آنکه در صحنه زندگی کارت قرمز دیگری بگیرند خودشان خودشان را از زمین های بازی اخراج میکنند.
اگر بخواهیم موضوع را کمی کالبدشکافی کنیم باید بگوییم هر کارت قرمز به معنی ارتکاب یک گناه است. و کسانی که فاقد اعتماد به نفس هستند در حال سوختن در آتش یک گناه هستند.
دلیل این امر هم آن است که به نفس آنها فرصتی داده نشده تا در زمین بازی زندگی بازی کنند و خطا کنند و دوباره برخیزند و به بازی ادامه دهند. آنها در اولین لحظات بازی کارت قرمز گرفته و اخراج شده اند.
اگر بخواهیم به عواملی اشاره کنیم که در اعتماد به نفس نقش دارند باید بگوییم افرادی که درخانواده هایی زندگی کرده اند که تحت فشار عامل محیطی و یا روانی نبوده اند فرزندانی با اعتماد به نفس بالاتری پرورش دادهاند.
اما خانواده هایی که تحت فشار عوامل روانی و یا بیرونی بوده اند فرزندانی بدون اعتماد به نفس و سرشار از احساس گناه روانه جامعه کرده اند.
چرا که به آنها فرصت هیچ کار خطایی داده نشده و همواره با کارت قرمز تهدید شده اند و بارها و بارها به خاطر کوچکترین اشتباهی اخراج شده اند.
آنها این فرصت را نداشته اند که با انجام کار اشتباه، خودشان را درک کنند و موجودیتی به نام "نفس" را در وجودشان بشناسند و با آن ارتباط برقرار کنند.
اگر بخواهیم موجودیت نفس را در انسان نشان بدهیم باید بگوییم نفس همانند یک دوچرخه است که از ابتدای خلقت در ما ساخته میشود و ما همانند کودکانی که دوچرخه سواری بلد نیستیم با این دوچرخه بدنیا میآییم.
حال اگر بابت هر بار که از روی دوچرخه مان میافتیم، تنبیه شویم و دوچرخه مان را از ما بگیرند، ما تا آخر عمر قادر به درک خودمان نخواهیم بود و در آخر با یک احساس ناتوانی شدید به یک زندگی خفت بار ادامه خواهیم داد.
اگر از عدم اعتماد به نفس رنج میبریم این ما هستیم که میبایست علی رغم قرار گرفتن در یک فضای تربیتی اشتباه، خودمان را دریابیم و از بیراهه رفتن، خودمان را نجات دهیم.
ما هم اکنون باید بدانیم آنچه باعث میشود دوچرخه نفس، از ما گرفته شود احساس گناه است. ما باید بپذیریم اگر از احساس عدم اعتماد به نفس شدید رنج می بریم درگیر احساس گناه هستیم.
لذا باید ابتدا خطا کار بودن خودمان را با افتخار بپذیریم و بدانیم ما تا زمانیکه یاد نگیریم چطور سوار دوچرخه نفس مان شویم خطا خواهیم کرد.
در نتیجه می بایست دربرابر حملات احساس گناه بایستیم و خودمان را برای یک تجربه دیگر با دوچرخه نفسمان، از زمین بلند کنیم و آنقدر تلاش کنیم تا بتوانیم احساس لذت بخش دوچرخه سواری با نفس را که به آن اعتماد به نفس میگویند را درک کنیم ....