
شکرخدا سرگیجهام کمتر بود امروز... شده بودم شبیه مفنگیها، شیرهای ها... اصلا من چه میدانم، هر طوری شده بودم اما حالم عادی نبود...
خستگی توی زانوهایم جمع شده است: ۱۲ ساعت روی صندلی نشستن، زانوهایم را آب خواهد کرد... دلم میخواهد بگویم: احساس کسالت میکردم و جهت استراحت به سفر میروم...
اما همچین غلطهایی به من نمی آید...
خسته ام... شانس آوردم و نمازم را سرکار خواندم، وگرنه مطمئن بودم که نمازم فضا میشد... دیگر آنکه فردا تولد من است و من اکنون یادم آمد... قصد دارم حرم بروم...
حرم خوب است و در آدم را باز میکند و باید کلی بنشینم فکر کنم... باید مثل شب های قدر در مورد یک سال آینده تفکر کنم و برنامه بریزم و از خدا توفیق و برکت بخواهم...
راستش امشب که میخواستم پست شبانه ویرگول را بنویسم، خواستم کمی طنز و صراحت کلام و تغییر در زاویه دید و لحن ایجاد کنم، اما باز همان همیشگی شد...