
آخر شب که میشود، میخواهم با نوشتن از همهی روز جدا شوم، از همهی اتفاقات بد و خوبی که ممکن است در طول روز برایم پیش آمده باشد...
راستش سکوت شب را دوست دارم، اصلا شب، پیادهروی شبانه -تجربهای که البته خیلی کم نصیبم شده است- را دوست دارم.
یادم میآید مجلس عروسیِ برادرِ مهدی زینعلی بود. به همراه مجید رفته بودیم تالار که یادم نیست دقیقا کجا بود، وقتی که رسیدیم گلشهر، من با مجید خداحافظی کردم و خیابانهای ساعت ۱ شبِ گلشهر را پیاده به سمت خانه رفتم: چه تجربهی بینظیری بود... همکاری شب، سکوت خیابان و منی که همیشه عادت داشتم به شلوغیِ این خیابانها و آن شبی که پر بود از عشق و امید...
اما نکتهی دیگر که شب را دوست دارم، به نظرم شب، از آن رمانهایی هست که اکثر تجربیات روحانی و شاعرانه و عاشقانه در شب اتفاق میافتد... بنظرم سعدی و حافظ، نیما و سهراب و فاضل و افشین یداللهی بهترین غزلها و ترانهها را شباهنگام سرودهاند...
تو را من چشم در راهم، شباهنگام
که میگیرند در شاخِ تلاجن، سایهها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
گرم یاد آوری یا نه، من از یادت نمیکاهم
تو را من چشم در راهم...
دیگر اینکه شباهنگام آدمی از دیگران و شلوغی ها و دغدغهها فاصله میگیرد و بنظرم پیوند ما با روح خودمان، با خودِ حقیقی خودمان در شب میسر خواهد شد.
نمیدانم چه سری در شب نهفته هست که خداوند بلندمرتبه، چندین و چند بار به شب سوگند یاد کرده است.