
سه شنبه ۲۱ مرداد ۱۴۰۴
اکنون ساعت ۲۲:۰۸ دقیقه است. جلوی در خانه نشستهام. زیر نور ستون چراغ برق و صدای جیرجیرکی که کل خیابان را فرا گرفته است.
نسیم آهسته و مداوم می وزد. از سر شب دچار دلشوره و استرس بودم: بی هیچ دلیلی!
نماز مغرب و عشا را که خواندم، به مجید پیام دادم. باهم کمی راه رفتیم و حرف زدیم. کمی بهتر شد حالم اما نه کامل!
زیر لب بی هیچ دلیلی فراری از دعای ندبه را زمزمه کردم. یادم هست وقتی که نوجوان بودم به همراه غلامرضا انصاری دعای ندبه میرفتیم: مسجد امام علی، نرسیده به فلکه امام جواد.
و چقدررر صبحانه های دعای ندبه خوشمزه بود! عدسی هایش که واقعا بوی بهشت میداد...
ساعتی هست که دچار این دلشوره عجیب شدهام... به خودم، به این پهنهی بی انتها (آسمان) و به آینده فکر میکنم...
آیندهای که می سپارمش به خدا، به امام رضا...
نه اینکه تلاشی نباشد، یا کاهلی باشد یا بی برنامگی، اما دلم میخواهد به خودش کارها را بسپارم...
بر شانه هایت ضریحت، تا میگذارم سرم را
انگار میگیری از من، غوغای دور و برم را
حرفی ندارم به جز اشک؛ نه حاجتی، نه دعایی!
دست شما میسپارم این چشم های ترم را
دیگر آنکه، ضربان قلبم تند شده است... همچنان...
باید بروم استراحت کنم... همین...