
امشب حدود دو ساعت و نیم در یک وبینار از دکتر ربانی شرکت کردم که موضوع آن «هوش مصنوعی در کسبوکار» بود. حالا که این خطوط را مینویسم، پلکهایم سنگین شده، اما دلم نمیخواست بدون نوشتن پست شبانهام در ویرگول بخوابم. فردا صبح کلاس زبان دارم و بعد هم باید بروم صرافی و چند کار دیگر انجام بدهم—کارهایی که با وجود خستگی، واقعاً برایم لذتبخشاند.
اما چیزی که امشب ذهنم را درگیر کرده، تغییر دیدگاهم نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در کار است. تا پیش از این، هوش مصنوعی را ابزاری پیچیده و دور از دسترس میدیدم؛ اما حالا احساس میکنم که میتواند در بسیاری از بخشهای کاریام، از بازاریابی گرفته تا تحلیل دادهها، کمک بزرگی باشد. حتی به ذهنم رسید که شاید بتوانم از هوش مصنوعی GEO برای تحلیل موقعیتهای جغرافیایی در بازاریابی محلی استفاده کنم—چیزی که پیش از این به آن فکر نکرده بودم.
دکتر ربانی را مدتی است در اینستاگرام دنبال میکنم. نکتهای که در مورد ایشان برایم جالب است، تواضع و آرامش رفتارش است. بدون ادعا و اغراق، آنچه میداند را بهسادگی به دانشجویانش منتقل میکند. حتی استوریهای مذهبیاش برایم الهامبخش است و حس خوبی از تعادل میان علم و ایمان میدهد.
وقتی از «اپکس» یاد شد، به یاد دوران کوتاهی افتادم که آنجا مشغول بودم. حالا که به گذشته نگاه میکنم، حس میکنم خروج زودهنگامم تصمیم درستی بود؛ چون زیرساختهای لازم برای بازاریابی و فروش هنوز فراهم نشده بود و نمیتوانستم حضور مؤثری داشته باشم.
در پایان این روز پربار، به این فکر افتادم که شاید من ذاتاً برای آموزش و مشاوره ساخته شدهام. لذت انتقال تجربه و دانش به دیگران برایم بسیار عمیق است. با این حال، در این مقطع از زندگی، نمیتوانم از واقعیت فاصله بگیرم—درآمدزایی برای من بهاندازه اکسیژن حیاتی است.
خداوندا، به حق محمد و آل محمد، روزی ما را فراخ و پربرکت گردان.