ساعت 18:47 است. ساعت 19 وبیناری در مورد افزایش فروش قرار است برگزار شود و من پشت لپ تاپ منتظرم که وبینار آغاز شود. در این فاصله خواستم ویدیویی از جیم ران نگاه کنم که متاسفانه قندشکنم کار نکرد و نتوانستم یوتیوب را باز کنم.
گفتم از این فرصت استفاده کنم و تا شروع وبینار، پست شبانه ویرگول خود را نوشته و منتشر کنم. امروز یک رباعی از مولانا شنیدم که بسیار جالب توجه بود. تحت این عنوان که هرچیزی که انسان در پی آن باشد، در نهایت همان ارزش را پیدا خواهد کرد.
تا در طلب گوهر کانی کانیتا در هوس لقمهٔ نانی نانی
این نکتهٔ رمز اگر بدانی دانی
هر چیز که در جستن آنی آنی
دیگر آنکه این رباعی مولانا را بگذارید کنارهرم نیازهای مزلو. چه ترکیب عجیبی است! یعنی آدمی ابتدا به دنبال رفع نیازهای مادی و حیوانی خود است و بعد از آن است که به نیازهای عالی تر و روانشناختی می پردازد و سپس به معنویات و روحیات توجه دارد.
به همین خاطر است که سعدی در غزلی زیبا که من واقعا لذت میبرم از خواندن آن، می گوید:
تن آدمی شریف است به جان آدمیت
نه همین لباس زیباست نشان آدمیت
اگر آدمی به چشم است و دهان و گوش و بینی
چه میان نقش دیوار و میان آدمیت؟
خور و خواب و خشم و شهوت، شغب است و جهل و ظلمت
حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت!
طیران مرغ دیدی، تو ز پایبند شهوت
به در آی تا ببینی، طیران آدمیت
و من گاهی از خواندن مضامین اشعار سعدی آنقدر هیجان زده میشوم که گریه ام میگیرد! نامت جاودانه باد سعدی!
ای بزرگ مرد شعر و ادب پارسی! اگر از من بپرسید که دوست داری قلمت و سخنت به که ماند؟ بی شک خواهم گفت سعدی!
از خداوند متعال طلب دارم که مرا در راه خودش خرج کند! بهایی ندارم! بها پیدا میکنم!
وبینار آغاز شد. من بروم ...