
اکنون که دارم این نوشته را مینویسم، شغلی ثابت دارم، دو مقطع تحصیلی در بهترین دانشگاه شرق ایران درس خواندهام، وضعیت سلامتیام خوب است (یا لااقل اینگونه به نظر میرسد)، کلاس زبان میروم، در شغلم آدم باتجربه ای هستم و در روابط اجتماعیام، آدمی محترم محسوب میشوم (لااقل خودم اینگونه تصور میکنم!)
مدتی هست که دارم به معنای زندگی فکر میکنم: به خودم، به سالهایی که پشت سرگذاشتهام و البته سالهایی که پیش رو دارم.
گاهی از خود میپرسم که چه چیزی باعث میشود که زندگی ما غنی شود؟ چه چیزی، زندگی را زندگی میکند؟ آیا رنجها و سختیها، ارزشش را دارد؟
همکاری دارم چهل ساله که به من گفت، ارزش زندگی در دستاورد داشتن است. دستاورد آن چیزی است که نامت را زنده نگه دارد، حتی اگر خودت روزی از دنیا رفتی، نامت بواسطهی آن باقی بماند.
دوستی نه چندان نزدیک، ارزش زندگی را در ثروت و پول و رفاه مادی میداند؛ هرکه پولش بیش، کِیفش بیشتر!
من اما زندگی را در یک چیز میبینم: قصههایی که میگوییم و قصه های که از ما به جا می ماند. هرچه قصه برای گفتن بیشتر داشته باشی، یعنی تجربیات بیشتری کسب کردی، در موقعیتهایِ متفاوتِ بیشتری قرار گرفتهای، موفقیت ها و شکست های بیشتری را پشت سر گذاشتهای و در یک جمله: بیشتر زندگی کرده ای!
و نکته جالب توجه این است که من ذاتا، شخصی محتاط هستم و کمتر ریسک میکنم و به خیلی از چیزها نزدیک نشدهام و تجربه نکردهام.
اما یادم می آید یکی از قصههایی که برای گفتن دارم برمیگردد که برای اولین بار جلوی ۳۰۰ نفر، اجرای یک برنامه را در دانشگاه برعهده گرفتن: دستانم عرق کرده بود، پاهایم میلرزید و صدایم از حنجره بیرون نمی آمد، اما این حالات فقط دو تا سه دقیقه طول کشید و بعدش به حالت عادی برگشتم و چقدر تجربه بابرکتی برای من بود: شجاعت صحبت در همین مقیاس مخاطب را به من داد و من مطمئن هستم که تا حدود ۱۰۰۰ نفر مخاطب هم مشکلی نخواهم داشت.
بگذریم: قصههایی که ما برای گفتن داریم، نشان میدهد که زندگی ما چقدر گران سنگ و پربار بوده است...
باشد ای عقل معاش اندیش با معنای عشق
آشنایم کن، ولی ناآشنایی بهتر است