
تمام روز غزلی از فاضل نظری را زیر لب زمزمه میکردم:
با اینکه خلق بر سرِ دل مینهند پا
شرمندگی نمیکشد این فرشِ نخ نما
بهلول وار، فارغ از اندوهِ روزگار
خندیدهایم ما به جهان؟ یا جهان به ما؟
فرقی میانِ طعنه و تعریفِ خلق نیست:
چون رود بگذر از همهیِ سنگریزهها
دلم برای خواندن کتابهای داستان تنگ شده است... نوجوان که بودم بیشتر مطالعه میکردم... اکنون اما دغدغه و کار و خستگی ذهنی کمتر این اجازه را به من میدهد که با فراغت بال، کتاب بخوانم.
حتی زمان فیلم دیدن هم ندارم....
همیشه یکی از حسرت های زندگی من این بوده که بهترین فیلم های تاریخ سینما را ندیدهام...