
این خاطره حدود بیست سال پیش برایم اتفاق افتاده است:
یک عصر سرد پاییزی بود. ابرهای متراکم سفید، آسمان را پر کرده بود. نسیم خنکی می وزید. من در خانه تنها نبودم. اما برای اولین بار تصمیم گرفتم بدون اینکه کاری داشته باشم از خانه بیرون بیایم. با لباسی که در آن خنکای پاییزی، سرما را احساس میکردم، از خانه بیرون آمدم. آن موقعها، خانه ما نزدیک خانه حبیب مظفری، خطاط و هنرمند معروف گلشهر بود. یادم هست که سر کوچهی فرعی، مرحوم وفایی (دایی حبیب مظفری) خانه داشت. من یک کودک ده ساله بودم که تصمیم گرفتم با دمپایی و لباسی ساده بیرون بیایم.
سمت فلکه اول رفتم. خیابان بیش از حد معمول خلوت بود. هرچه میگذشت، هوا سردتر میشد و ابرها متراکمتر، دست به سینه در خیابان قدم زدم. عابرین پیاده هر یک سر در گریبان و دست در جیب از کنارم میگذشتند و من به زیبایی پاییز دل باخته بودم. انگار همان جا بود که عاشق فصل پاییز شدم: خنکای پاییز، ابرهای متراکم سفید و یکدستی و یکرنگی بین آسمان و زمین!
هنوز که هنوز هست دلم برای آن روز و برای پاییز پر میکشد. اکنون همسایهی ما ایران نیست. فکر میکنم سوئد یا کانادا باشند. و من هنوز از آن دوران خاطرات روشن زیادی دارم...
دلم برای آن محل قدیمی، آن همسایههای باصفا و آن همه معصومیت تنگ شده است...