
یعنی تا موقعی که من به اندازه کافی، کارِ خوب ندیده باشم، نمیتوانم کارِ خوب تولید کنم.
تا موقعی که بهترین کتاب های دنیا را نخوانده باشم، نمیتوانم رمانی جذاب بنویسم.
تا وقتی بهترین فیلمهای دنیا را ندیده باشم، نمیتوانم فیلم فوق العاده ای تولید کنم...
دیگر آنکه برای دیدنِ آثارِ دیگران هم باید چارچوبی داشته باشیم.
شاید تفکر و عمیق شدن در هنگام دیدن یک اثر، به اندازه ساعتها و روزها، برایمان درس آموز باشد.
امشب با کسی صحبت میکردم: با یکی از همکارانم که میگفت:
ایده ها را باید دید و شنید. اما نباید آنها را کورکورانه قبول کرد. بلکه اول باید آن ایده را از فیلتر ذهن و عقل خود بگذرانیم. آن را سبک و سنگین کنیم و بعد با داشتهها، موقعیت و شرایط خودمان مقایسه کنیم و آنوقت است که ممکن است آن ایده را بپذیریم، یا آن ایده را رد کنیم و یا از آن استفاده کنیم و ایدههای بهتر ایجاد کنیم.
فکر میکنم این درس خوبی بود که برای امروز کفایت کند. البته شاید بگویید که چقدر زود قانع شدهای که در یک روز تنها یک چیز یادگرفتهای و قانعی! اما فکر میکنم:
رهرو آن نیست که گهی تند و گهی خسته رود / رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود
فردا شهادت امام رضا است. تصمیم ندارم که حرم بروم چون ما که مشهدی هستیم همیشه دسترسی به حرم امام رضا داریم اما زائرینی که از راه های دور و نزدیک آمدهاند، نیاز بیشتری به زیارت دارند...
خدا میداند که من امام رضا را دوست دارم،
مادرم مرا به امام رضا سپرده است...