
یادم هست که در یکی از کتاب های ادبیات در مورد گسترش شعر سعدی مطلبی خواندم. در تاریخ نقل است که هنوز سعدی در قید حیات بود که اشعارش تا هند و چین و حتی دورتر رسیده بود. گویند که در چین کنیزکان چینی در حین قایقرانی در رودخانه، شعری از سعدی را میخواندند:
تا دل به مهرت دادهام
در بحر فکر افتادهام
چون در نماز استادهام
گویی به محراب اندری
و این سعدی که بود و چه کرد که اینگونه زبان فارسی، فرهنگ ما فارسی زبانان با نام و اشعار و میراثش گره خورده است و ما وامدار میراث او هستیم.
دلم میخواهد بیشتر از اینها بنویسم اما خب کمی این روزها شلوغ هستم و باید به کارهای عقب افتاده برسم. انشالله در فرصت و مجالی دیگر، بیشتر خواهم نوشت...