
تپش قلبم بالا رفت....
برایم توجیه پذیر نیست که خیلی توضیح دهم، تمایلی ندارم...
یعنی گاهی سکوت بهتر است، مگر نه؟!
الان رفتم که این پست شبانه را منتشر کنم که ویرگول اجازه نداد... من کلاس چهارم و پنجم ابتدایی بودم... دو برادر بنام های بهادر و آیت الله بودند که همکلاسی من بودند... یادم هست، بعضی وقت ها میرفتم توی میزشان و آنها برایم فیلم هندی تعریف میکردند...
آنها تلویزیون رنگی و ویدیو داشتند. ما آن موقع ها فقط تلویزیون سیاه و سفید داشتیم...
این کلمات رمز است...