
وقتی که حرف میزنی... دُر از لبانت میریزد...
حضورت مثل نسیمی است که بر جان بیابان میوزد... مثل بارانی است که بر لبِ ترک خوردهیِ کویر میبارد...
تو مثل صدایِ آرامش بخشِ امواج هستی... تو همان حسی هستی که وقتی بچه بودم و صبح برفی از خواب بیدار میشدم و مدرسه تعطیل بود، داشتم...
تو حرف نمیزنی، شعر میگویی: قند و نبات از لبانت میریزد...
تو نمیخندی، جادو میکنی، سِحر میکنی آدمی را...
تو مثل نسیمِ دل انگیز پاییزی... تو مثل شُر شُر باران بر شیشهی پنجرهای...
تو خوبی...
اسمت! ذکرِ مداومِ لبهایم هست...