
نمیدانم و اهمیتی هم به این موضوع نمیدهم که دقیقا این رفتار از چه چیزی نشات میگیرد!
مهم این است که نوشتن خوب است: ذهن را خالی میکند و مجالی برای رها بودن، سبک بودن و سیال بودن فراهم میکند: مثل چشمه، مثل رود!
امروز روز شلوغی داشتم، کمی خسته بودم: از ساعت ۴ صبح که بیدار شدم یکسره تا ساعت ۱۵:۴۵ مشغول کار بودم...
گاهی از سر و کله زدن با آدمها خسته میشوم: مخصوصا وقتی که انرژیام کم میشود. جایی شنیدم که بجای مدیریت زمان، باید مدیریت انرژی کنید و الحق که ایدهی درستی است... اما اکنون با قطعی برق و خستگی روز، حال خواندن و تحقیق را ندارم که چطور باید مدیریت انرژی کرد...
امروز آنقدر خسته بودم که جلسه ساعت ۱۸ را کنسل کردم، بجایش حرم رفتم... چقدرررر رقص نسیم در صحن امام حسن مجتبی دیدنی و روح نواز بود... نماز مغرب و عشا را همانجا خواندم و بعد به یاد کودکی هایم از صحن انقلاب به سمت حوض طلا رفتم... یادش بخیر، مادرم هر جمعه دستم را میگرفت و مرا به حرم میبرد و من آن زمانها، به شوق بستنی یا کیکی که مادر در راه خانه برایم میخرید با او حرم میرفتم... مادر همیشه و همیشه طولانی مینشست در حرم و دعا میکرد و من با مهرها خانه سازی میکردم....
اکنون نمیدانم، شاید همان بچهام که به شوق بستنی که نه، به شوق چیزهای مادی دیگر حرم میروم... مهم نیست، چرا که ...
من ندیدم که کریمی به کرم فکر کند
به چه مقدار به زائر بدهم فکر کند
از شما خواستن عشق است، ضرر خواهد کرد
هرکه در وقت گدایی به رقم فکر کند...