امروز چهارشنبه بود، طبق روال هر چهارشنبه، رفتم حرم امام رضا... حرم خیلی خیلی شلوغ بود. کولهپشتی ام که درونش لپتاپ و کتاب بود را به صندوق امانات سپردم. از گیت اول بازرسی رد شدم که متوجه شدم آدمها دارند به یک سمت میدوند. خادمین حرم هر چند متر استفاده بودند و جمعیت را به آرامش دعوت میکردند. به ذهنم هزار فکر ناجور خطور کرد. به یک خادم نزدیک شدم و پرسیدم که چرا همه در حال دویدن هستند، خادم مهربان پاسخ داد که این سمت، صف غذاست! دلم جمع شد و بی خیالِ غذا، لذت دخول خواندم و از گیت دوم هم رد شدم.
وقتی که وارد حرم شدم، تازه اذان مغرب و عشاء تمام شده بود. حرم شلوغ بود! آنقدر شلوغ که یاد صحرای محشر افتادم. از ذهنم گذشت که چگونه خداوند اعمال این همه انسان را قضاوت میکند و چگونه نفر به نفر در دادگاه عدل الهی مورد سنجش قرار میگیرد! شب شهادت امام حسن مجتبی هست و حرم آنقدر از زائرین غیرمشهدی مملو شده است که با خود گفتم روز یکشنبه را حرم میایم تا زائرین راحتتر زیارت کنند، ولو به اندازهی یک نفر!
رفتم برای زیارت مضجع شریف، اما خب دست ما کوتاه و خرما بر تخیل!
به دریا میزنم، دریا ضریح دوست غرقم کن
در این امواج در شوری که من یک قطره از آنم
به دریا میزنم، دریا ضریح توست، غربم مراحتت نفر!