
امروز عصر، خسته از سر کار برمی گشتم. ناگهان دیدم که مرتضی احسانی به من پیام داده است. ده ماه از رفتنش به آلمان میگذرد و ما فقط با هم چت کرده بودیم و هرگز تماس تلفنی نداشتیم.
امروز با همدیگر صحبت کردیم. خیلی وقت بود که دنبال فرصتی میگشتم که صحبت کنیم اما خب یا وقت نمیشد یا تایم هایمان با هم جور نمیشد و یا اینکه تنبلی باعث میشد که این اتفاق نیفتد.
امروز کلی حرف زدیم. یک ساعت صحبت کردیم و در مجموع گفتگوی بسیار خوبی بود. مرتضی از شرایطش در آلمان گفت. از این که همه چیز روی یک روال درست انجام میشود. از اینکه خیلی از استرس های مشهد را ندارد. از درسها از کار، از برنامه هایش برای آینده گفت.
و به من گفت که تو هم اگر واقعا قصد آمدن داری، برای خودت ددلاین بگذار تا زودتر مدرک زبانت را بگیری و بعدش هم کارهای اپلای را من خودم برایت انجام خواهم داد.
امشب در یک پست اینستاگرامی، سختی از میلاد منشی پور، بنیانگذار تپسی شنیدم که میگفت، مهاجرت همش ترید آف هست. چیزهایی را میدهی، چیزهایی را به دست میآوری.
برای هرکسی هم شرایط خاص خودش ملاک هست: سن، جنس، وضعیت خانواده، اهداف، ویژگیهای شخصیتی و ارزشهایش...
و دوباره باید سوال کرد:
آیا در مسیر درست حرکت میکنی؟!