هفته پیش خیلی بی ربط این غزل را که سالها بود زمزمه نکرده بودم، در خاطرم زنده شد:
حال من خوب است اما با تو بهتر می شوم
آخ! تا میبینمت یک جورِ دیگر می شوم
با تو حسِ شعر بیشتر در من گل می کند
باشم و باران که می بارد معطر می شوم
آنقدرها مرد هستم که بمانم پایِ تو
می توانم مایهیِ گهگاه دلگرمی شوم
در لباسِ آبی از من بیشتر دل می بری
آسمان وقتی که می پوشی، کبوتر می شوم
میل، میلِ توست، اما بی تو باور کن که من
در هجومِ بادهای سخت، پر پر می شوم