
توی ماشین همکارم نشسته بودم... خیابان مفتح را به سمت بازار فردوسی 2 میرفتیم...
اتوبوس خط 57 درست در لاین کناری ما بود... من هم که این روزها گیج و منگ هستم... نمیدانم اثرات بوتاکس است یا دندان عقلم... اما گیجم و منگ!
مهم نیست... امشب با خودم فکر میکردم که مبادا روزی برسد که اسیر روزمرگی شوم... مبادا روزی فرا برسد که آرزویی نداشته باشم... مبادا روزی برسد که یادگیری، مطالعه، رشد، شعر، کمک به دیگران و مهربانی را فراموش کنم...
یادم باشد این روزها را....