ویرگول
ورودثبت نام
javad209
javad209
javad209
javad209
خواندن ۲۰ دقیقه·۴ سال پیش

دانلود کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری دکتر پاکزاد

دانلود کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری تالیف دکتر جهانشاه پاکزاد با کیفیت عالی

فرمت : PDF

تعداد صفحات : ۲۵۵ صفحه

دانلود فایل











کودکان پیش دبستانی با مشاهده چگونگی کنترل احساسات بزرگسالان ، استراتژی هایی برای تنظیم احساسات می آموزند. والدین صمیمی و صبوری که استراتژی هایی برای کنترل احساسات را پیشنهاد و توضیح می دهند ، توانایی کودکان را برای کنترل استرس تقویت می کنند (Gottman، Katz، و Hooven، 1997) در مقابل ، وقتی والدین به ندرت ابراز احساسات مثبت می كنند ، احساسات كودكان را غیر مهم می دانند و در كنترل خشم خود با مشكل روبرو هستند ، كودكان در مدیریت احساسات با مشكلات مداوم روبرو هستند (آیزنبرگ و دیگران ، 2001 ، گلیوم و دیگران ، 2002 ؛ كاتز و ویندكر-نلسون ، 2004).

مزاج همچنین بر خودتنظیمی عاطفی تأثیر می گذارد. کودکانی که به شدت احساسات منفی را تجربه می کنند دشوارتر می توانند احساسات را مهار کنند و توجه را از حوادث ناراحت کننده دور کنند. در نتیجه ، آنها به احتمال زیاد در برابر ناراحتی دیگران با ناراحتی پاسخ می دهند ، در هنگام ناامیدی با عصبانیت یا پرخاشگری واکنش نشان می دهند و با معلمان و همسالان به طور ضعیف معاشرت می کنند (چانگ و همکاران ، 2003 ؛ دنهام و همکاران ، 2002 ؛ شیلدز و همکاران ، 2001). از آنجا که بازگرداندن این کودکان از نظر عاطفی به حالت اول به طور فزاینده ای دشوار می شود ، غالباً هدف والدین غیرموثر قرار دارند که خودتنظیمی عاطفی ضعیف آنها را تركیب می كند.

حتی کودکانی که مهارت خوبی در تنظیم احساسات دارند ، گاهی اوقات در مدیریت احساسات خود مشکل دارند. تخیلات روشن کودکان پیش دبستانی ، همراه با درک ناقص آنها از تمایز بین ظاهر و واقعیت ، ترس را در اوایل کودکی رایج می کند. با استفاده از آنچه ما در بالا می دانیم برای راههایی که بزرگسالان می توانند به کودکان در کنترل ترس کمک کنند ، مشورت کنید.

دانلود کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری دکتر پاکزاد

یک روز صبح در کلاس درس لسلی ، گروهی از کودکان برای یک کار پخت نان دور هم جمع شده بودند. لسلی از آنها خواست با حوصله منتظر بمانند تا یک ظرف پخت بدست آورد. اما سامی دستش را دراز کرد تا خمیر را لمس کند و کاسه از کنار میز افتاد. وقتی لسلی برگشت ، سامی به او نگاه کرد ، سپس چشمهایش را با دستانش پوشاند و گفت: "من کار بدی کردم." احساس شرمندگی و گناه می کرد.

همانطور که خودپنداره های کودکان بهتر رشد می کنند ، آنها بیشتر اوقات احساسات خودآگاهانه را تجربه می کنند - احساساتی که منجر به آسیب دیدگی یا افزایش احساس خود در آنها می شود (به فصل 6 نگاه کنید). در سن 3 سالگی ، احساسات خودآگاه به وضوح با ارزیابی خود مرتبط هستند. اما از آنجا که کودکان پیش دبستانی هنوز در حال تدوین استانداردهای تعالی و رفتاری هستند ، به پیام بزرگسالان بستگی دارد تا بدانند چه موقع احساس غرور ، شرمندگی یا گناه کنند (لوئیس ، 1995 ، استیپک ، 1995). والدینی که بازخورد آنها ارزش کودک و عملکرد او را نشان می دهد ("این کار بدی است! من فکر می کردم دختر خوبی هستی!") فرزندانی دارند که احساسات خودآگاهانه را به شدت تجربه می کنند - بعد از موفقیت بیشتر با غرور ، پس از شکست بیشتر شرم آور هستند. در مقابل ، والدینی که روی چگونگی بهبود عملکرد متمرکز هستند ("شما این کار را کردید ؛ حالا سعی کنید این کار را انجام دهید") باعث ایجاد شرم و غرور در حد متوسط ، سازگارتر و پایداری بیشتر در کارهای دشوار می شوند (کلی ، براونل ، و کمپبل ، 2000 ؛ لوئیس ، 1998).

در میان کودکان غربی ، شرم شدید با احساس عدم کفایت شخصی ("من احمقم" ؛ "من یک فرد وحشتناک هستم") و با ناسازگاری - انزوا و افسردگی و همچنین عصبانیت و پرخاشگری شدید نسبت به کسانی که در وضعیت برانگیزاننده شرم قرار دارند مرتبط است (Lindsay-Hartz، de Rivera، و Mascolo، 1995؛ Mills، 2005). در مقابل ، احساس گناه - وقتی در شرایط مناسب رخ دهد و همراه با شرم نباشد - به سازگاری خوب مربوط می شود. گناهكار ممكن است به كودكان كمك كند تا در برابر ضربه هاي مضر مقاومت كنند ، و اين يك كودك را كه رفتار نادرستي دارد ترغيب مي كند تا آسيب ها را برطرف كرده و رفتارهاي با ملاحظه تری از خود نشان دهد (فرگوسن و همكاران ، 1999 ، تانگني ، 2001).

عواقب شرم برای سازگاری کودکان ، ممکن است در فرهنگ های مختلف متفاوت باشد. همانطور که در کادر تأثیرات فرهنگی در صفحه 258 و در صفحه 189 در فصل 6 نشان داده شده است ، افراد در جوامع جمع گرای آسیایی ، که خود را در رابطه با گروه اجتماعی خود تعریف می کنند ، شرم را به عنوان یک یادآوری سازگار از خود وابسته و اهمیت قضاوت دیگران می دانند (بدفورد ، 2004).

دانلود کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری دکتر پاکزاد
دانلود کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری دکتر پاکزاد


در اوایل کودکی ، یک ظرفیت عاطفی دیگر ، همدلی ، بیشتر متداول می شود و به عنوان محرک مهمی در رفتارهای اجتماعی ، یا نوع دوستانه عمل می کند - اعمالی که به شخص دیگری منتفع می شود و هیچ پاداش انتظاری برای خود ندارد (آیزنبرگ ، 2005). در مقایسه با کودکان نوپا ، کودکان پیش دبستانی بیشتر به کلمات اعتماد می کنند تا احساسات همدلانه خود را بیان کنند ، تغییری که نشان دهنده سطح بازتاب بیشتری از همدلی است. و هرچه توانایی نگاه به دیدگاه دیگری بهبود می یابد ، پاسخ همدلانه افزایش می یابد.

با این حال ، همدلی یا همدردی با یک شخص دیگر و پاسخ احساسی به روشی مشابه ، همیشه عملکرد مهربانی و سودمندی ندارد. برای برخی از کودکان ، همدلی با بزرگسال یا همسنگر ناراحت ، به پریشانی شخصی تبدیل می شود. کودک در تلاش برای کاهش این احساسات ، بیشتر از اینکه به فردی که نیازمند کمک است متمرکز باشد ، بر اضطراب خود تمرکز می کند. در نتیجه ، همدلی جای خود را به همدردی - احساس نگرانی یا اندوه برای وضعیت دیگری- نمی دهد.

خوی در اینکه همدلی رفتار دلسوزانه ، رفتار اجتماعی یا ناراحتی شخصی را برانگیزد ، نقش دارد. کودکانی که اجتماعی ، قاطع و در تنظیم احساسات مهارت دارند ، به احتمال زیاد به دیگران کمک می کنند ، شریک می شوند و در پریشانی به آنها آرامش می دهند. اما تنظیم کنندگان ضعیف احساسات کمتر نگرانی دلسوزانه و رفتارهای اجتماعی نشان می دهند (بنگتسون ، 2005 ؛ آیزنبرگ و همکاران ، 1998). هنگامی که با فرد نیازمند روبرو می شوند ، آنها با پریشانی صورت و پریشانی فیزیولوژیکی واکنش نشان می دهند - اخم ، گاز گرفتن لب ، افزایش ضربان قلب و افزایش شدید فعالیت EEG مغز در نیمکره مغزی راست (که احساسات منفی را در خود جای داده است) - نشانه هایی که احساسات آنها را تحت تاثیر قرار داده است (میلر و همکاران ، 1996 ؛ پیکنز ، فیلد ، و ناروکی ، 2001).

همانند خود تنظیمی عاطفی ، والدین همدلی و همدردی را تحت تأثیر قرار می دهند. هنگامی که والدین خونگرم هستند ، ابراز احساسات را تشویق می کنند ، و نگرانی حساس و دلسوزانه ای را برای کودکان پیش دبستانی خود نشان می دهند ، فرزندان آنها احتمالاً به گونه ای نگران کننده نسبت به پریشانی دیگران واکنش نشان می دهند - روابطی که تا نوجوانی و بزرگسالی ادامه دارد (Eisenberg و McNally، 1993؛ کوستنر ، فرانتس و وینبرگر ، 1990 ؛ استرایر و رابرتز ، 2004). والدین علاوه بر الگوپذیری از همدردی می توانند اهمیت مهربانی را بیاموزند و وقتی کودک احساسات نامناسبی از خود نشان می دهد می توانند مداخله کنند. این رفتارهای والدین سطح بالایی از پاسخ دلسوزانه را در کودکان پیش بینی می کنند (آیزنبرگ ، 2003).

در مقابل ، والدین عصبانی و تنبیه کننده ، همدلی و همدردی را در سنین پایین مختل می کنند. در یک مطالعه ، کودکان پیش دبستانی که در مراکز نگهداری از کودکان مورد آزار جسمی قرار گرفته بودند ، به ندرت علائم نگرانی از ناراحتی همسالان را نشان می دادند ، اما در عوض ، با ترس ، عصبانیت و حملات جسمی واکنش نشان می دادند (Klimes-Dougan و Kistner، 1990). رفتار کودکان شبیه واکنشهای غیر احساسی پدر و مادرشان نسبت به رنج دیگران بود.

همانطور که کودکان به طور فزاینده ای خود آگاهی پیدا می کنند و در برقراری ارتباط و درک افکار و احساسات دیگران بهتر می شوند ، مهارت آنها در تعامل با همسالان بهبود می یابد. همسالان تجربیات یادگیری را كه به هیچ وجه نمی توانند بدست آورند برای كودكان خردسال ارائه می دهند. از آنجا که همسالان به طور یکسان ارتباط برقرار می کنند ، کودکان باید در انجام مکالمه ، همکاری و تعیین اهداف بازی تلاش کنند. کودکان، با همسالان دوستی برقرار می کنند - روابط ویژه ای که با دلبستگی و علایق مشترک مشخص می شود. بیایید ببینیم که چگونه تعامل با همسالان در طول سالهای پیش دبستانی تغییر می کند.

میلدرد پارتن (1932) ، یکی از اولین افرادی که جامعه پذیری همسالان را در بین کودکان 2 تا 5 ساله مورد مطالعه قرار داد ، با افزایش سن در بازی مشترک و تعاملی ، افزایش چشمگیری مشاهده کرد. وی نتیجه گرفت که توسعه اجتماعی در یک توالی سه مرحله ای پیش می رود. این کار با فعالیت غیر اجتماعی – وقت آزاد، رفتار ناظر و بازی انفرادی آغاز می شود. سپس به بازی موازی می رسد ، که در آن کودک در نزدیکی کودکان دیگر با مواد مشابه بازی می کند اما سعی نمی کند بر رفتار آنها تأثیر بگذارد. در بالاترین سطح دو شکل تعامل واقعی اجتماعی وجود دارد. یکی بازی تداعی است که در آن کودکان فعالیتهای جداگانه ای انجام می دهند اما اسباب بازی رد و بدل می کنند و درباره رفتار یکدیگر اظهارنظر می کنند. مورد دیگر ، بازی مشارکتی است .

شواهد طولی نشان می دهد که این فرم های بازی به ترتیب پیشنهاد شده توسط پارتن ظهور می کنند ، اما اشکال بعدی که ظاهر می شوند جایگزین اشکال قبلی نمی شوند (Howes و Matheson، 1992). بلکه همه انواع در اوایل کودکی با هم همزیستی می کنند.

دانلود کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری پاکزاد

کودکان را از یک نوع بازی به نوع دیگر منتقل کنید ، و خواهید دید که آنها اغلب از تماشاگر بازی به بازی موازی به بازی انجمنی مشارکتی منتقل می شوند و دوباره برمی گردند (Robinson و همکاران، 2003). به نظر می رسد کودکان پیش دبستانی از بازی موازی به عنوان ایستگاه راهی استفاده می کنند - مهلتی برای تقاضای تعامل اجتماعی پیچیده و تلاقی برای فعالیت های جدید. و اگرچه فعالیت های غیر اجتماعی با افزایش سن کاهش می یابد ، اما هنوز هم شایع ترین شکل در میان کودکان 3 تا 4 ساله است و یک سوم وقت آزاد بازی کودک را در اختیار مهد کودک ها قرار می دهد. همچنین ، بازی انفرادی و موازی از 3 تا 6 سال تقریباً پایدار می ماند و همان اندازه از بازی کودک به اندازه تعامل مشارکتی است (Rubin، Fein، و Vandenberg، 1983).

اکنون می فهمیم که نوع بازی انفرادی و موازی در اوایل کودکی تغییر می کند ، نه میزان آن. در مطالعات مربوط به بازی کودکان پیش دبستانی در تایوان و ایالات متحده ، محققان با استفاده از مقوله های نشان داده شده در جدول 8.1 ، بلوغ شناختی بازی غیر اجتماعی ، موازی و مشارکتی را ارزیابی کردند. در هر نوع بازی ، کودکان بزرگتر از نظر شناختی رفتار بالغ تری نسبت به کودکان کوچکتر از خود نشان می دهند (پان ، 1994 ؛ روبین ، واتسون و جامبر ، 1978).

غالباً والدین تعجب می کنند که آیا کودک دبستانی که وقت زیادی را به تنهایی بازی کردن می گذراند، در حال رشد است؟ اما فقط برخی از فعالیت های غیر اجتماعی - سرگردانی بی هدف ، پرسه زدن در نزدیکی همسالان و بازی عملکردی که شامل فعالیت حرکتی تکراری است - جای نگرانی دارد. کودکانی که بدون بازی به تماشای همسالان خود می نشینند ، معمولاً از نظر خلقی مهار می شوند - از ترس اجتماعی بالایی برخوردار هستند (کوپلان و همکاران ، 2004 ؛ روبین ، بورگس و هاستینگز ، 2002). و کودکان پیش دبستانی که رفتارهای تکراری و انفرادی انجام می دهند (بلوک زدن ، پریدن عروسک از بالا و پایین) تمایل دارند کودکانی نابالغ و تکانشی باشند که تنظیم خشم و پرخاشگری برای آنها دشوار است (کپلان و دیگران ، 2001) در نتیجه ، همسالان معمولاً آنها را طرد می کنند.

اما بیشتر کودکان پیش دبستانی با میزان پایین تعامل با همسالان اضطراب اجتماعی ندارند. آنها به سادگی دوست دارند خود بازی کنند و فعالیتهای انفرادی آنها مثبت و سازنده است. کودکانی که بازی انفرادی با وسایل هنری ، پازل و اسباب بازی های ساختمانی را ترجیح می دهند ، به طور معمول کودکانی هستند که به خوبی سازگار هستند و وقتی با همسالان خود بازی می کنند ، رفتار ماهر اجتماعی نشان می دهند (Rubin و Coplan، 1998). هنوز هم ، چند کودک پیش دبستانی که به چنین بازی انفرادی متناسب با سن (اغلب پسران) مشغول می شوند ، توسط همسالان رد می شوند. شاید به دلیل ناسازگاری رفتار آنها با نقش جنسیتی "مردانه"، پسرانی که بی سر و صدا بازی می کنند در معرض واکنش های منفی والدین و همسالان و در نهایت مشکلات سازگاری قرار دارند (کوپلان و همکاران ، 2001 ، 2004).

جامعه پذیری همسالان در جوامع جمع گرایانه اشکال متفاوتی از فرهنگ های فردگرا دارد. به عنوان مثال ، کودکان در هند معمولاً در گروه های بزرگ بازی می کنند. بسیاری از رفتارهای آنها تقلیدی است ، یک هم صدایی اتفاق می افتد ، شامل تماس فیزیکی نزدیک است - یک سبک بازی که به سطح بالایی از مشارکت نیاز دارد. در Bhatto Bhatto ، کودکان در حالی که تظاهر می کنند که سبزیجات خوشمزه ای را بریده و به اشتراک می گذارند ، یک فیلمنامه ای درباره سفر به بازار بازی می کنند و آرنج و دستان یکدیگر را لمس می کنند (Roopnarine و دیگران ، 1994).

دانلود کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری پاکزاد
دانلود کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری پاکزاد


باورهای فرهنگی در مورد اهمیت بازی همچنین بر انجمن های همسالان اولیه تأثیر می گذارد. بزرگسالانی که بازی را فقط به عنوان سرگرمی تلقی می کنند ، کمتر از کسانی که به مزایای شناختی و اجتماعی آن اهمیت می دهند ، وسایل مورد نیاز خود را تأمین می کنند یا تخیل می کنند. کودکان پیش دبستانی والدین کره ای - آمریکایی ، که تأکید بر پافشاری برای یادگیری را ضروری می دانند ، زمان کمتری را نسبت به کودکان قفقازی - آمریکایی در باورهای مشترک و زمان بیشتری را بدون مشغله و بازی موازی سپری می کنند (فارور ، کیم و لی ، 1995).

شرح زندگی روزمره کودکان در فرهنگ روستایی و قبیله ای را به یاد بیاورید ، که در صفحه 237 در فصل 7 شرح داده شده است ، به عنوان مثال والدین مایان بازی کودکان را تبلیغ نمی کنند - با این حال کودکان مایا از نظر اجتماعی دارای شایستگی هستند (گاسکینز ، 2000). شاید بازی اجتماعی-دراماتیک به سبک غربی ، با مطالب مفصل و مضامین گسترده ، برای توسعه اجتماعی در جوامعی که دنیای کودک و بزرگسال از یکدیگر متمایز هستند ، از اهمیت ویژه ای برخوردار باشد. ممکن است وقتی کودکان از سنین پایین در فعالیت های بزرگسالان شرکت می کنند ، اهمیت کمتری داشته باشد.

با تعامل کودکان پیش دبستانی ، اولین دوستی شکل می گیرد که زمینه های مهمی برای رشد عاطفی و اجتماعی است. از نظر بزرگسالان ، دوستی یک رابطه متقابل است که شامل همراهی ، اشتراک ، درک افکار و احساسات و مراقبت از یکدیگر در مواقع ضروری است. علاوه بر این ، دوستی های بالغ با گذشت زمان دوام می آورند و از درگیری های گاه و بیگاه در امان می مانند.

کودکان پیش دبستانی چیزی در مورد منحصر به فرد بودن دوستی می فهمند. آنها می گویند که دوست کسی است که "شما را دوست دارد" و شما با او وقت زیادی را صرف بازی می کنید. با این حال ایده های آنها در مورد دوستی کاملاً پخته نیست. کودکان چهار تا 7 ساله دوستی را بازی لذت بخش و اشتراک اسباب بازی ها می دانند. هنوز دوستی کیفیت طولانی مدت و پایدار مبتنی بر اعتماد متقابل ندارد (Hartup و Abecassis، 2004؛ Selman، 1980). در واقع ، سامی در روزهایی که پسران به خوبی باهم کنار می آیند ، اظهار داشت: "بهترین دوست من مارک است". اما وقتی اختلاف پیش می آمد ، او حرف خودش را معکوس می کرد: "مارک ، تو دوست من نیستی!"

https://mihanvideo.com/v/zdDzi/%D8%AF%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88%D8%AF_%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8_%D9%85%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D9%86%D8%B8%D8%B1%DB%8C_%D9%88_%D9%81%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF_%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AD%DB%8C_%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C_%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1_%D9%BE%D8%A7%DA%A9%D8%B2%D8%A7%D8%AF

با این وجود ، تعاملات بین دوستان جوان بی نظیر است. بچه های پیش دبستانی به كودكانی كه به عنوان دوستشان معرفی می كنند کمک بیشتر- و همچنین سلام و احترام ، ستایش و سازگاری- بیشتر از آنها دریافت می كنند. دوستان همچنین بیشتر از افراد غیر دوست ابراز احساسات می کنند ، صحبت می کنند ، می خندند و به یکدیگر نگاه می کنند (Hartup و Stevens، 1999؛ Vaughn و همکاران، 2001). علاوه بر این ، دوستی های دوران کودکی حمایت اجتماعی را در بر دارد. کودکانی که کلاسهای مهدکودکشان را با دوستانشان می گذرانند یا به راحتی دوستان جدید خود را با رضایت بیشتری به مدرسه می رسانند (Ladd، Birch، و Buhs، 1999؛ Ladd & Price، 1987). به نظر می رسد که از طریق دوستی ، کودکان خود را در محیط یادگیری ادغام می کنند به گونه ای که هم توانایی علمی و هم اجتماعی را پرورش می دهد.

کودکان ابتدا مهارت هایی را برای تعامل با همسالان، درون خانواده کسب می کنند. والدین هم از طریق تلاش برای تأثیر بر روابط همسالان کودکان و هم به طور غیرمستقیم از طریق شیوه های تربیت کودک و رفتارهای اجتماعی ، بر جامعه پذیری همسالان کودکان تأثیر می گذارند (Ladd وPettit، 2002؛ Rubin و همکاران، 2005).

دانلود رایگان کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری پاکزاد

کودکان پیش دبستانی که والدین آنها غالباً فعالیتهای غیررسمی بازی با همسالان ترتیب می دهند ، دارای گروه دوستی بزرگتر با همسالان هستند و از نظر اجتماعی مهارت بیشتری دارند (لاد ، لسیور و پروفایل ، 1993). در فراهم آوردن فرصت های بازی ، والدین به کودکان نشان می دهند که چگونه با همسالان خود ارتباط برقرار کنند. و راهنمایی ماهرانه والدین در مورد چگونگی ورود به گروه های بازی و مدیریت تعارض با شایستگی اجتماعی و پذیرش همسالان پیش دبستانی مرتبط است (Parke و همکاران، 2004؛ Mize و Pettit، 1997).

بسیاری از رفتارهای والدین که مستقیماً در ارتباط با ارتقای جامعه پذیری همسالان نیستند ، بر آن تأثیر می گذارند. به عنوان مثال ، دلبستگی ایمن به والدین با تعامل متقابل و هماهنگ همسالان؛ شبکه های بزرگتر همسالان و دوستی های صمیمی تر و حمایت گراتر در دوران پیش دبستانی و مدرسه مرتبط است. (Coleman، 2003؛ Wood، Emmerson، and Cowan، 2004). ممکن است ارتباط احساسی و ابراز احساسات که به امنیت دلبستگی کمک می کند عامل این مسئله باشد. در چندین مطالعه ، والدینی که از جنبه مثبت احساسی درگیر هستند ، گفتگوهای کودک و بازی رفتارهای اجتماعی و روابط مثبت با همسالان پیش دبستانی را پیش بینی کردند (کلارک و لاد ، 2000 ، لیندزی و میز ، 2000).

علاوه بر این ، یک بازی مشارکتی بین والدین و کودکان پیش دبستانی که از جنبه مثبت احساسی درگیر هستند ، با مهارت های اجتماعی و پذیرش همسالان ارتباط دارد. شاید به این دلیل که والدین بیشتر با فرزندان از جنس خودشان بازی می کنند ، بازی مادران ارتباط بیشتری با شایستگی اجتماعی دختران و بازی پدران با شایستگی پسران دارد (Lindsey و Mize، 2000؛ Pettit و همکاران، 1998).

برخی از کودکان پیش دبستانی از قبل در روابط با همسالان بسیار مشکل دارند. در کلاس لسلی ، رابی یکی از آنها بود. هر جا اتفاق می افتاد ، نظراتی مانند "رابی برج بلوکی ما را خراب کرد" و "رابی بی دلیل مرا زد" به گوش می رسید. همانطور که در بخش بعدی به رشد اخلاقی می پردازیم ، شما در مورد چگونگی کمک والدین به مشکلات مشارکتی رابی بیشتر می آموزید.

گفتگوها و رفتار کودکان مثالهای زیادی از رشد اخلاقی آنها را نشان می دهد. در سن 2 سالگی ، آنها از کلمات برای ارزیابی رفتار "خوب" یا "بد" استفاده می کنند و نسبت به کارهایی که پرخاشگرانه هستند با پریشانی و یا در غیر این صورت ممکن است از طریق صدمه وارد کردن ، واکنش نشان دهند (کوچانسکا ، کیسی و فوکوموتو ، 1995).

در سراسر دنیا ، بزرگسالان به این ظرفیت در حال شکوفا شدن توجه می کنند تا درست و غلط را تشخیص دهند. برخی فرهنگ ها کلمات خاصی برای آن دارند. سرخپوستان در خلیج هادسون به آن Utku می گویند که کودک دچار ihuma (دلیل) می شود. فیجی ها معتقدند که واکای آلو (حس) ظاهر می شود. در پاسخ ، والدین کودکان را بیشتر مسئول رفتار خود می دانند (کاگان ، 1998). با پایان اوایل کودکی ، کودکان می توانند بسیاری از قوانین اخلاقی را بیان کنند: "شما قرار نیست هر چیزی را بدون اجازه بردارید!" "حقیقت را بگویید!" علاوه بر این ، آنها در مورد مسائل عدالت بحث می کنند: "شما آخرین بار آنجا نشسته اید ، بنابراین نوبت من است." "این انصاف نیست. او چیزهای بیشتری گرفت!"

دانلود رایگان کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری پاکزاد
دانلود رایگان کتاب مبانی نظری و فرایند طراحی شهری پاکزاد


تمام نظریه های رشد اخلاقی تشخیص می دهند که خودآگاهی از اوایل کودکی شکل می گیرد. و بیشتر موافقند که در ابتدا ، اخلاق کودک توسط بزرگسالان از خارج کنترل می شود. به تدریج با معیارهای درونی اصلاح می شود. افراد واقعاً با اخلاق فقط بخاطر انطباق یا اطاعت از شخصیتهای مقتدر کار درستی انجام نمی دهند. در عوض ، آنها نگرانی های دلسوزانه و اصول رفتار خوب را ایجاد کرده اند ، که آنها را در موقعیت های مختلف دنبال می کنند.

اگرچه نقاط توافق وجود دارد ، اما هر نظریه اصلی بر جنبه متفاوتی از اخلاق تأکید دارد. نظریه روانکاوی بر جنبه عاطفی رشد خودآگاهی - به ویژه شناسایی و گناه به عنوان محرک های رفتار خوب- تأکید می کند. نظریه یادگیری اجتماعی بر رفتار اخلاقی و نحوه یادگیری آن از طریق تقویت و مدل سازی متمرکز است. و دیدگاه رشد شناختی بر تفکر - توانایی کودکان در استدلال در مورد عدالت و انصاف- تأکید دارد.

به یاد بیاورید که به گفته فروید ، کودکان خردسال که با پدر یا مادرشان همجنس هستند معیارهای اخلاقی آن ها را اتخاذ می کنند ، سوپراگو یا وجدان تشکیل می دهند. کودکان برای جلوگیری از احساس گناه ، از سوپرگو اطاعت می کنند ، احساسی دردناک که هر بار بر اثر وسوسه رفتار بد آنها به وجود می آید. فروید معتقد بود ، رشد اخلاقی عمدتاً تا 5 تا 6 سالگی به تکامل می رسد.

امروزه ، بیشتر محققان با نظر فروید درباره رشد وجدان مخالف هستند. در نظریه وی (به صفحه 15 نگاه کنید) ، ترس از مجازات و از دست دادن محبت والدین باعث ایجاد وجدان و رفتار اخلاقی می شود (تلینگز ، 1999). با این حال کودکانی که والدین آنها اغلب از تهدید ، دستور یا تنبیه بدنی استفاده می کنند ، معمولاً استانداردها را نقض می کنند و احساس گناه کمی می کنند (کوچانسکا و دیگران ، 2002) و اگر والدینی پس از رفتار نامناسب محبت خود را از کودک دریغ کنند - مثلاً از گفتگو با کودک امتناع ورزند یا اظهار بیزاری از کودک کنند - کودکان اغلب با سرزنش کردن خود واکنش نشان می دهند و فکر می کنند "من خوب نیستم یا" هیچ کس مرا دوست ندارد. " سرانجام ، برای محافظت از خود در برابر احساس گناه طاقت فرسا ، این کودکان ممکن است احساسات را انکار کنند و در نتیجه ، ضعف وجدان پیدا کنند (کوچانسکا ، 1991 ؛ Zahn-Waxler ct al. ، 1990).

احساس گناه
۱
۰
javad209
javad209
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید