بچگی!

من کودکی شادی داشتم

نه بخاطر اینکه پدر و مادری داشتم که به فکر کودکی شادم بودن، بخاطر خودم.آره خودم

بخاطر ذات دوست داشتنی بچگانه ای که داشتم

بخاطر اینکه از بچگی کردن بیشترین لذت رو میبردم و ذهنم از هر دغدغه ی غیر بچگانه دور بود

واقعا دلم برای اون موقع ها تنگ شده

حتی برای وقتایی پدرم بخاطر شیطنتایی که میکردم منو بشدت تنبیه میکرد یا حتی مادرم

لذتی که از شیطنتام میکرد باعث جلب توجه همه می شد و همیشه با وجود همه دردسرایی که درست میکردم دوست داشته میشدم، از طرف همه،واقعا لذت میبردم

از اونجایی که بچه ی خیلی زیبایی بودم دخترای همسن و سالم همیشه دوست داشتن با من بازی کنن و خب از اونجایی که پسر پسره حس خوبی بهم می داد

عاشق جایزه بودم،عاشق جایزه های شاگرد اول بودنم،یا سوغاتی هایی که مادربزرگم هر ماه برام میاورد،یا هدیه هایی که خواهر دانشجوم هر دو سه ماه یبار موقع برگشتن از اون شهر دور برای من و خواهر کوچیکترم میاورد

میخواستم زود بزرگ شم تا اون جایزه دست نیافتی رو بدست بیارم،همون بسته ماژیکای خفن که بابام میگفت به شرطی برام میخره که قدم به پریزای برقی که همیشه بالاتر از هر پریزی روی زمین بودن برسه(یادم نمیاد از کی یادم رفت که قدم به اون پریزا رسیده که به بابام بگم ببین بالاخره وقتش رسیده ماژیکامو بدی،هیچوقت بابام ماژیکی برام نگرفت:))

همه اینا تا کلاس پنجم ابتدایی ادامه داشت

تا موقعی که فهمیدم بزرگتر شدم

روزای واقعی از راه رسیدن،یا غیر واقعی!

به همین سادگی بچگیام دیگه تموم شده بود!؟