# شصتوهشتمین روز
باران میبارید.
ساعت ۳:۱۷ بامداد بود.
تامی وینتر (Tommy Winter) پشت پنجره اتاقش نشسته بود و به خیابان خالی نگاه میکرد. شصتوهشت روز از آخرین باری که سدی مورگان (Sadie Morgan) را دیده بود میگذشت.
شصتوهشت روز از آخرین باری که صدایش را شنیده بود.
شصتوهشت روز از آخرین باری که کسی او را با تمام وجود دوست داشت.
سدی بدون هیچ توضیحی رفته بود. فقط یک پیام برایش گذاشته بود:
«تامی، لطفاً منو فراموش کن. بعضی آدمها هرچقدر هم همدیگه رو دوست داشته باشن، قرار نیست کنار هم بمونن.»
تامی هیچوقت نتوانست این جمله را بپذیرد.
او هنوز دو فنجان قهوه آماده میکرد. هنوز وقتی در خانه باز میشد، ناخودآگاه سرش را برمیگرداند. هنوز آهنگ مورد علاقه سدی را قبل از خواب گوش میداد.
فقط یک چیز تغییر کرده بود؛ دیگر هیچوقت صدای خندهاش شنیده نمیشد.
***
روز دوازدهم
تامی برای آخرین بار به کافهای رفت که اولین قرارشان را در آن گذرانده بودند.
همان میز کنار پنجره را انتخاب کرد.
پیشخدمت پرسید:
«مثل همیشه دو تا قهوه؟»
تامی چند لحظه به صندلی روبهرو نگاه کرد.
«نه... فقط یکی.»
وقتی قهوه را آوردند، تامی زیر لب گفت:
«سدی، امروز هم دیر کردی.»
***
روز بیستوهفتم
دوستانش دیگر او را نمیشناختند.
تماسهایشان را جواب نمیداد. از خانه بیرون نمیرفت و ساعتها به عکسهای قدیمی خیره میشد.
روی دیوار اتاقش، عکسهای سدی را چسبانده بود.
زیر یکی از عکسها نوشته بود:
«این آخرین باری بود که خوشحال بودم.»
یک شب، دفترچهاش را باز کرد و نوشت:
«عجیب است. آدمها فکر میکنند با رفتن یک نفر، فقط یک نفر را از دست میدهی. اما نمیفهمند که گاهی تمام آیندهات هم همراه او میرود.»
***
روز چهلویکم
تامی نامهای دریافت کرد.
پاکت سفید بود و نامش با دستخط آشنایی روی آن نوشته شده بود.
دستهایش لرزید.
نامه از سدی بود.
«تامی عزیزم...
نمیدونم هنوز منو به یاد داری یا نه.
شاید ازم متنفر باشی. شاید دیگه حتی شنیدن اسمم هم ناراحتت کنه.
اما من هنوز بعضی شبها به خاطراتمون فکر میکنم.
به اون شب بارونی که تا خونه قدم زدیم. به خندههات. به قولی که بهم دادی هیچوقت تنهام نمیذاری.
من هم دلم برات تنگ شده.
بیشتر از چیزی که بتونم توضیح بدم.
اما لطفاً زندگی کن، تامی.
خواهش میکنم.»
تامی نامه را چندین بار خواند.
بعد آن را به سینهاش چسباند و برای مدتی طولانی سکوت کرد.
تنها چیزی که از آن شب در دفترچهاش نوشت، این بود:
«سدی هنوز یادش هست که من وجود دارم. پس چرا برنمیگرده؟»
***
روز شصتوهشتم
چهارم نوامبر بود.
هوا سردتر از همیشه بود.
تامی صبح از خواب بیدار شد، پردهها را کنار زد و به آسمان خاکستری خیره شد.
آن روز تصمیم گرفت برای آخرین بار به جایی برود که سدی را دیده بود.
ایستگاه قطار قدیمی شهر.
همانجایی که آخرین خداحافظیشان اتفاق افتاده بود.
روی نیمکت نشست.
ساعت ۳:۱۷ عصر بود.
در دفترچهاش نوشت:
«سدی...
امروز شصتوهشتمین روزه.
من هنوز اینجام.
هنوز همون آدمم. هنوز همون آهنگها رو گوش میدم. هنوز وقتی کسی اسمت رو میاره، چند ثانیه فراموش میکنم که دیگه کنارم نیستی.
امروز برای آخرین بار به این ایستگاه اومدم.
نمیدونم چرا، اما همیشه فکر میکردم یه روز از همین مسیر برمیگردی.
شاید مسخره باشه، اما هنوز وقتی صدای قطار میاد، قلبم برای چند ثانیه تندتر میزنه.
کاش میدونستی چقدر دوستت داشتم.
کاش میدونستی بعد از تو، هیچچیز دیگه شبیه قبل نشد.»
دفترچه را بست.
برای چند لحظه چشمهایش را بست و صدای سدی را در ذهنش تصور کرد.
صدایی که میگفت:
«تامی، قول بده همیشه خوشحال بمونی.»
اما او دیگر نمیدانست چطور باید به آن قول عمل کند.
***
آخرین شب
آن شب تامی به خانه برگشت.
پالتویش را آویزان کرد و روی تخت نشست.
اتاق تاریک بود.
روی میز، دو فنجان قهوه قرار داشت؛ یکی برای خودش و دیگری برای کسی که دیگر هیچوقت نمیآمد.
تلفنش را برداشت و آخرین پیام سدی را باز کرد.
انگشتش را روی صفحه گذاشت و آرام گفت:
«من فراموشت نکردم، سدی. حتی برای یک روز.»
بعد دفترچه سیاهش را باز کرد و آخرین جمله را نوشت:
«اگر فردا کسی پرسید تامی چه شد، بهش بگید خیلی منتظر موند. اونقدر منتظر موند که یک روز، دیگه هیچ صبحی برای دیدنش باقی نموند.»
صبح روز بعد، تامی دیگر بیدار نشد.
پزشکان علت مرگش را یک عارضه ناگهانی قلبی اعلام کردند.
هیچکس دقیقاً نمیدانست چه چیزی در آن شب اتفاق افتاده بود.
اما روی میز کنار تختش، نامهای برای سدی وجود داشت.
***
یک هفته بعد
سدی به خانه تامی آمد.
کلید قدیمی هنوز در کیفش بود.
در را باز کرد.
خانه بوی عطر همیشگی تامی را میداد.
روی میز، دو فنجان قهوه بود.
روی دیوار، عکسهایشان هنوز آویزان بود.
سدی آرام جلو رفت و دفترچه سیاه را برداشت.
صفحه آخر را باز کرد.
وقتی نوشتههای تامی را خواند، روی زمین نشست.
گریه میکرد و زیر لب اسمش را تکرار میکرد.
«تامی... من برگشتم. چرا این بار منتظرم نموندی؟»
چند صفحه عقبتر، جملهای توجهش را جلب کرد.
تامی نوشته بود:
«من از سدی ناراحت نیستم که رفت. فقط دلم برای پسری تنگ شده که قبل از رفتنش بودم.»
سدی دفترچه را به سینهاش فشرد.
آن روز برای اولین بار فهمید که بعضی آدمها وقتی از زندگیات میروند، فقط جای خالی خودشان را باقی نمیگذارند؛ بخشی از وجودت را هم با خودشان میبرند.
***
آخرین صفحه دفترچه
چند ماه بعد، سدی دوباره به ایستگاه قطار رفت.
روی همان نیمکت نشست.
نامهای در دست داشت که هرگز فرصت نکرده بود به تامی بدهد.
روی آن نوشته بود:
«تامی عزیزم...
من برگشتم.
میخواستم بهت بگم که هنوز دوستت دارم.
میخواستم بگم تمام این مدت، هیچکس نتونست جای تو رو بگیره.
میخواستم بگم بیا از اول شروع کنیم.
اما حالا نمیدونم این حرفها رو باید به چه کسی بگم.
تو همیشه میگفتی از تنها موندن میترسی.
کاش اون روز بیشتر کنارت میموندم.
کاش به جای رفتن، دستت رو میگرفتم.
کاش فقط یک روز زودتر برگشته بودم.»
سدی نامه را تا کرد و روی نیمکت گذاشت.
قطاری از ایستگاه عبور کرد.
برای لحظهای احساس کرد تامی را پشت پنجره یکی از واگنها دیده است.
پسری با موهای تیره که لبخند میزد.
اما قطار رفت و چیزی جز انعکاس صورت خودش باقی نماند.
سدی آرام زمزمه کرد:
«من برگشتم، تامی... فقط تو دیگه نبودی.»
و برای همیشه ایستگاه را ترک کرد.
پایان
---
گاهی یک نفر نمیمیرد چون دوستش داشتهاند؛ میمیرد و بعد تازه همه میفهمند چقدر دوست داشته شده است.
و تلخترین قسمت داستان تامی این بود که سدی بالاخره برگشت، اما درست در روزهایی که دیگر هیچ انتظاری برای برگشتنش وجود نداشت.