
توی فیلم 21 گرم یک جایی بود که شخصیت زن فیلم تسلیم گریه میشه و درحالی که از درد و رنج به خودش میپیچه با بغض و گریه میگه "نمیتونه اینطوری ادامه بده...." و توی بغل مرد همراهش خودش رو پنهون میکنه
کتاب سندبرگ رو که میخوندم صحنهای رو توصیف میکرد که توی اتاقش نشسته بود روی زمین و در حالی که مادر و خواهرش دستش رو گرفته بودن گریه میکنه و میگه "من دیو رو میخوام...." و به خودش میپیچه.
سوالی که برام مطرح بود اینه که اگر اون لحظه تسلیم درد شدن، اون لحظه شکستن و روی زمین به خود پیچیدن، اگر اون لحطه کسی کنارت نباشه چی؟ کسی که محکم بگیرت و نذاره درد از بیرون خمت کنه!
اگر اون لحظه مجبور شی دستت رو به دیوار بگیری و روی زمین چنبره بزنی و بریزی توی خودت! چی به سرت میاد؟ چطوری دوباره سرپا میشی؟
من فکر میکنم کسی که این تجربه رو داشته باشه دیگه هیچ وقت اون آدم قبل نمیشه.
دوست داشتم میتونستم مثل کریستینا همینقدر راحت دلتنگیام رو نشون بدم و گریه کنم و داد بزنم که " من یک روز، فقط یک روز از شادی گذشتهم رو میخوام"
یا مثل شریل همینقدر راحت تلفن رو بردارم و سر دوستی که مدتهاست ندیدم داد بزنم : بهم بگو تموم میشه- بگو که این روزها تموم میشه
توی ذهنم این دیالوگ فرضی رو بارها داشتم که در جواب "چطوری؟" بگم " بد، خیلی بد... میخوام بمیرم!"
احمقانه است که من آدم گفتن این جملههای منفی نیستم. یک هفته یک مونولوگ پر از دردِدل رو توی ذهنم چیدم که برم بشینم کنار کسی که دوستش دارم و بهش بگم چه دردمه! حرفا خمیر شدن توی گلوم و راه نفسم رو بستن. خفه شدم و توی سکوت فقط اشک ریختم.
اولین جملهای که در جواب چطوری؟ تصمیم میگیرم بگم اینه که : بد، دارم میمیرم. یعنی میخوام که بمیرم! و در لحظهای که ازم میپرسن " چطوری؟" یهو میبینم با یک لبخند ساختگی احمقانه دارم میگم " خوبم مرسیییییی" و بعد در جا به خودم فحش میدم که چته؟ تو که نه خوبی و نه از این احوالپرسی "ممنون" هستی!
وقتی توی باتلاق میفتی دست و پا زدن فایده نداره. تلاش برای کثیف نشدن هم فایده نداره.
توی این مصیبتی که هستی... توی این حالی که هستی تنها چیزی که نیاز داری اینه که به خودت حق بدی اندوهگین باشی. باید بذاری اندوه کثیفت کنه. بذاری توش فرو بری. بره توی چشمت. بره توی حلقت. بره توی گوش و دهنت.....
باید فقط رها کنی و من
من همونم که سخت رها میکنم!