
اولین بار که رویایی برای خونه و محل زندگیام داشتم یادم نمیاد ولی قطعا یکی از اولینها و پررنگترینها روزی بود که برای خونه 45 متری کوچیکمون دلم خواست که پنجره با شیشههای رنگی داشته باشم. خونه هیچ پنجره نورگیری نداشت و تنها پنجره هال به انباریای باز میشد که مسقفش کرده بودیم و تاریک بود. برای اینکه زیبایی هال و لختی پنجره زشتش پوشیده شه روی این پنجره بیکاربرد پرده زده بودیم و منِ از پرده متنفر هر روز فکر میکردم که کاش پرده نزده بودیم – مامان میگفت که پرده زیبایی خونه است و من این زیبایی رو درک نمیکردم –
دم عید بود و من درگیر خونهتکونی- فرشها رو برده بودن شستشو، مبلها رو وسط هال داده بودیم که بشورن و ... همه جای خونه در هم برهم بود – به قصد شستن پرده ها رو کندم و یهو دلم خواست که دیگه به دیوار نزنم. نشستم به رویا کردن. چی می تونست اون پنجره زشت رو بپوشونه؟
و نتیجه این بود که دلم خواست از این پنجره های مشبک سنتی جای این پنجره زشت باشه و پرده ای در کار نباشه.
یه رویا و دنبالش دربدر توی شلوغی دمِ عید تهران. امیر پایه رویاهام بود. پا به پام اومد و رفتیم پل چوبی. 6 تا پنجره خام بدون رنگ گرفتیم و با رنگ و طلقهای رنگی راهی خونه شدیم. وضع مالی خوبی نداشتیم. گرفتن پنجره آمادهای که شیشه های رنگی داشته باشه گرون بود و به شدت به این موضوع که "خودت درستش کن و کمتر پول بده" اعتقاد داشتیم.
2-3 روز تمام خودمون و دو سه نفر دیگه درگیر سمبادهکاری و رنگ زدن و چسبوندن پنجرهها بودیم و من که وسط خونه زیرورو شده به بالارفتن و شکل گرفتن رویام نگاه میکردم.
شلوغیِ دم عید بود و خونه درهم و وسط اون همه شلوغی داشتم برای خیریه امام علی و میلاد کیک مرغ درست میکردم. که میلاد کیک مرغها رو ببره جشنواره خیریه امام علی و به دخترها پز بده و دوست دختر پیدا کنه..... خسته بودم و شلوغ و خوشحال
دیشب یهو این خاطره یادم افتاد. از یادم رفته خیلی از جزییات. دارم خاطراتم رو پاک میکنم و یا بهتره بگم مغزم داره هوشیارانه خاطرات رو کمرنگ میکنه و یا شاید هم از نظر من پنهونش میکنه. اما این یکی یهو جلوی چشمم جون گرفت. و من مثل یک تشنهی تازه به آب رسیده چسبیدم بهش - حس و حالش- گرمیِ اون روزا- چی شد که یاد این خاطره افتادم؟
دیوار جلوی تخت رو میدیدم و با خودم فکر کردم به روزی که داشتن مداد شمعی و کشیدن چند تا طرح رنگی برای دیوار رو تصور کردم. الان تصورم محقق شده- خیلی بهتر و جوندارتر از تصور من- جلو چشامه.
اون پنجره از اولین و پررنگترین تصورها بود و ادامه پیدا کرد. بعد از اون خیلی پیش میومد که قبل خواب و وقت بیکاری و شب و نصفه شب کارم تصور خونه در طرح ها و رنگهای مختلف بود – نه در یک طرح خاص بود- یک طرح خاص که هر شب توی ذهنم کاملتر و کاملترش میکردم. اون طرح هی توی ذهنم پررنگتر میشد و خونهای که توی رویاهام توش زندگی میکردم کاملتر. ولی هنور خیلی ضعیف بودم. برای محقق کردن اون خونه و اون طرح هیچ کاری نمیکردم. قدمی برنمیداشتم و فقط به صورت خیالی توی ذهنم خونه رویاهام رو کاملتر میکردم.
بعدها که رفتیم خونه جدید رویاهام رو پیگیرتر دنبال میکردم. یهو دلم میخواست که یه دیوار زرد داشته باشم و بی هیچ منطقی یک دیوار رو زرد میکردم. تصور میکردم و اجرا میکردم و این شد که برای خودم یکی از امن ترین و دلخواهترین نقاط جهان رو ایجاد کردم. خونه ای که الان دلتنگشم.
فکر کنم این همه نوشتم که برسم به این حس دلتنگی
سایه ای که این روزها همهجا دنبالمه و یهو میاد و من رو خفه میکنه. دلتنگیای که داره از چشم و دهان و گوش و حلقم بیرون میزنه
دلتنگی از روزهایی که گذشته و میدونی که هیچ وقت برنمیگردن.. دلتنگی از این جنس که یک بار دیگه یک خاطره تکرار شه و زندگی تکرارپذیر نیست! مثل رفتن مهدی- مثل خونه ای که دیگه خونه نیست – مثل امیری که مثل قبل نیست- مثل میلاد که دیگه ایران نیست
این روزها دلتنگی هست و جز این هیچی نیست
من رویاهام رو خیلی قویتر دنبال میکنم این روزها – این خوشحال کننده است و ترسناک -
الان با کسی که بودن باهاش رویام بوده زندگی میکنم و میگه کنارم خوشه و من خوشترین که کنارمه – ولی باز هم رویا میکنم
خسته میشم و رویای رفتن میکنم و میترسم – و میترسم که برم
ذهنم از هیچ رویایی ابا نداره و این من رو میترسونه
این روزها دلتنگی هست و جز دلتنگی,، رویایی که بهت میگه "آخرین شمع روشن این مسیر مزخرف چیه"
و میدونم که اگر این رویا رو دنبال کنم دلتنگتر میشم و این فکر من رو میکشه!
دلتنگی همه جا با من هست و ناغافل سد راه من میشه. چنگ میزنه به گلوم- مشت میکوبه به قفسه سینه ام و راه میگیره از چششمام همه جا: اون شب توی ماشین توی راه تجریش... شادترین آهنگهای عاشقانه رو میخوندم براش و دلتنگی از چشمام میریخت – اون شب توی امامزاده صالح... نشسته بودم و دلتنگی داشت خفهام میکرد – توی راه برگشت و هوای خنک و من که یهو پرت شدم به زمستون پارسال - توی اکباتان توی رستوران دلخواهم و در حال خوردن خوشمزه ترین سالاد سزار دنیا.. دلتنگی اومد چنگ زد به گلوم و نذاشت غذام رو بخورم .. بعد همین طور با من قدم زد. قدم زد تا خود ماشین. توی راه جلوم رو گرفت و پرتم کرد روی زمین. چهارزانو نشستم روی زمین و زار زار گریه کردم. زار زار زار
و بعد باهام تا خونه قدم زد. تا خود خونه و اتاق خواب و دست انداخت دور گردنم و خوابید باهام
دلتنگی رهام نکرد. توی خواب باهام اومد و توی همه لحظات خوابم حضور داشت. و من توی خواب دلتنگ بودم. نیمه شب بیدار شدم و دیدم دلتنگی هم بیداره- باهام اومد توی هال و در طول خوردن ماکارونی سرد دست انداخت دور گردنم و نشست پیشم. نشست و دستش رو روی گلوم فشار داد و شد اشک و از چشمام راه گرفت و از خود صبح با من بود
با من بود و با من هست
دلتنگی همزاد بی بدیل منه این روزها و میگه همونطور که انسان بی سایه نمیشه تو هم بی من نمیشی!
دلتنگی همزادمه – دلتنگی بخشی از منه- دلتنگی منم این روزها ...من