با کاپشن آبی وسط نارنجی‌های پارک لاله کشیده بودمش، مربوط میشد به شبی که با هم رفته بودیم پارک لاله. یه جایی وسط یه راه پر از برگ و نارنجیِ فوق‌العاده قشنگ رقص‌کنان و چرخ‌زنان ازش فاصله گرفتم و واز دور وایسادم به تماشاش. میخ بود سرجاش و خیره – خیره با اون دو تا چشم درشتش – نگاهی که من رو می‌کشه
یادم مونده بود این تصویر و چند روز بعد براش این نقاشی رو کشیدم. وقتی تموم شد نگاهش کردم و دیدم چه‌قدر خودشه – شبیه تصویری که ازش داشتم وقتی اولین نوشته بلاگش رو می‌خوندم که اسمش لاله بود—نوشته‌ای که بعدا صد بار دیگه خوندم!
به همین خاطر اسم نقاشی‌اش رو گذاشتم لاله.
دوباره لاله‌ایم....آذر. ساعت 9 شب. هوا بارونی. زمین خیس و براق. پر از برگ. نارنجی. نارنجی. نارنجی. با یک لکه آبی وسطش. یه لکه آبی که همه دنیای منه
دلم میخواست بپرم و بچسبم به آبیش، گرماش، گرمای تنش، بوی گردنش
در آغوش گرفتن و فشردن دیگه جواب نمیداد، یه نقطه ای هست یه نقطه عجیب، که دیگه بغل و چسبیدن جواب نیست، دلت میخوای بری توش، جزیی ازش شی، جزیی ازت شه، توش تموم شی، اون نقطه بودم... بازوش رو محکم گرفته بودم و صورتم رو بهش چسبونده بودم. "خوبه که قدش بلنده و سر من به شونه‌اش میرسه" با خودم فکر می‌کنم.
چسبیدم بهش و دلم براش تنگه. عجیب تنگه. انگار خواستنی که به داشتن نمی‌رسه هیچ‌وقت. دلم تنگشه و نمی‌دونم بیشتر از این چطور می‌تونم داشته باشمش.
بعد همونطور که با گرمی گردنش گرم میشدم کفتر فکرم پرواز کرد و رفت و رفت تا روزای دور، اولین قرار، اولین دست گرفتن، اولین بوسیدن...
رفت و رفت تا اولین قدمهای دونفره توی خیابون 16 آذر—زمستونی که سرد نبود.
زمستونی که پر از طوفان بود!
دیدم چه راه درازی رو با هم طی کردیم
چه فراز و نشیب‌هایی، چه قصه‌هایی
پر از شوق شدم برای بعدش
اشک پر شد توی چشمم از سختی‌هاش و خنده راه گرفت روی لبهام برای روزهای خوب بعد
کی میدونه؟ شایدم از راه برسن...
