دریا.. دریا... تا چشم کار میکنه دریا
تا چشم کار میکنه ابر و آسمونِ سربی
تا چشم کار میکنه رویا...رویا... رویا...رویا
تا پوست احساس میکنه باد تند و سردِ زمستونی
تا جون تحمل داره زمستون و زمستون و زمستون
تا جایی که میبینی طوفان و طوفان و طوفان
طوفان پشت طوفان - سیل پشت سیل - درد پشت درد
"کجاست جای نشستن
و پهن کردن یک فرش
و گوش دادن به صدای شستن یک ظرف زیر شیر مجاور"
یاد شعر مسافر سهراب افتادم. خیلی وقته نخوندمش. باید دوباره بخونم، حالا که دوباره مسافرم.. توی این جاده
جاده جاده جاده
تا چشم کار میکنه جاده
راه راه راه......راهِ بی‌پایان
راهِ ناشناخته
تنهایی زیاد....تنهایی‌های زیاد
انتخاب با ما بوده. ما خواستیم که اینطور بشه. خودمون بار سفر بستیم. خودمون خواستیم. خودمون راه افتادیم... خودمون مسخ شدیم
ما همون نهنگ‌های احمقی هستیم که معلوم نیست به چه خیال خام و سرابی خودمون رو به شن‌های ساحل سپردیم.
واقعا ما همون نهنگ‌هایی هستیم که به خیال خام و سراب خودمون رو به شن‌های ساحل سپردیم؟
سوال سوال سوال
سوال‌های بی‌جواب
جواب جواب جواب
جواب‌های بی سر و ته
انتظار انتظار انتظار... تموم نشدنی و خسته کننده
توی سرم بازار مسگرهاست و دلم سرِقنات گناباد
اشباح آدم‌ها... خیالاتشون میان و میرن. انگار قرن‌هاست هیچ کسی رو ندیدم
کلمه‌ها کلمه‌ها کلمه‌ها
میان و میرن... جریان سیال ذهن من، عین همین باد بی وقفه میوزه و سیلی به صورتت میزنه و میره
قصه‌ها و قصه‌هاست که توی ذهنم تموم میشه و ناتموم روی کاغذ
از همه قصه‌هایی که میان و میرن فقط یه اسم می‌مونه. یه اسم اول یک صفحه و یک صفحه خالی و دلم که با اون قصه و آدم‌هاش درد کشیده و سفر کرده و رنج کشیده...
جریان سیال ذهن
جریان بی وقفه اتفاق‌ها
زمان - چیزی که برای ما نمی‌ایسته. چیزی که الان نمیگذره. چیزی که باید هفته پیش و توی روزهای خوش نمیگذشت و گذشت. و الان باید بره و ..... ثابت مونده
ثابت مونده روی ساعت 6:59 دقیقه صبح ... دم طلوع، روی سرسره نیمه کاره خیس
از راه میرسی. بدون انتظار. بد موقع!! همون موقع که تازه تونستم سیگاری رو با مشقت با فندک خرابم روشن کنم و جسم لرزونم رو روی سرسره خیس جا بدم.
از راه میرسی with nothing to say
I've got nothing to say
سکوت طولانی و طولانی... طلوع آفتابی که از پس لحاف سنگین ابرها دیده نمیشه
دستی که گرفته میشه و سرده
نگاهی که مهری نداره
بوسه‌ای که رد و بدل نمیشه
زمان روی اون سرسره وایساده... با قطه اشکی که توی چشمم یخ میزنه
نگاهی که به افق گره خورده.. افقی که تموم نمیشه
زمانی که نمیگذره
دستی که گرم نمیشه
نگاهی که دلسوزی داره.. محبت نه
آسمونِ ابری که باز نمیشه
زمستونی که من رو رها نمیکنه
و بدتر از همه ... بوسه‌ای که رد و بدل نمیشه
هر چی هست طعم تلخ نیکوتینه... ضعف سیگارهای زیاد و غمِ بی‌دلیلِ روزهای رفته
غم‌های بی‌دلیل! بی‌بهانه - الکی
"سخت نگیر" این جمله‌اته. میپیچه توی سرم -- نگرفتم!
"خوب نیست به یکی دیگه وابسته باشی"
میپیچه حرفهات توی سرم - مثل یک پتک میکوبه... "نباش" .. پتک... "وابسته نباش"... پتک ..."رها باش"...پتک
بی حسم از ضربه‌های هماهنگ و یکنواخت این پتک
ماهیگیرا از آب ماهی می‌گیرن. تلاش زیاد برای امرار معاش توی این سرمای استخوان‌سوز. با خودم میگم مردم چه سخت زندگی میکنن
میخونه "تک برگ سبز باغ انارم" و من یاد پیراهن سبزرنگ میفتم... و شکوفه بادوم
چند ساله شدم؟ چند قرن گذشته؟
زمان کش میاد. من رو کش میاره.. من کش نیستم آدمم، پاره میشم
پاره میشه بند احساساتم
پاره میشه رشته افکارم
سرسره خیس . ساعت 6:59 دقیقه صبح
آماده کرده بودم که چی میخوام بگم... گفتم؟ نه!
سکوت محض
دستی که سرد مونده
نگاهی که دیگه نیست... دلیلی برای اندوه؟
- نه بابا." سخت نگیر"
یاد گرفتیم که سخت نگیریم.
بوسه‌ای که رد و بدل نمیشه.
-"گریه کردی؟"
-نه (اولین دروغ)
اولین دروغ؟ که چی؟ بگو که گریه کردی اونقدر که چشات تموم شدن. چی کار میخواد کنه؟ چی میخواد بگه؟ بگه "سخت نگیر" و دست سردش رو به گونه‌ات بکشه و تمام!
دریا تموم نمیشه. همونطور باد تندی که از جانب اون میاد. ابراها تا ته آسمون رو پر کردن. انگار کشیده شدن تا خود روسیه و از اونجا تا قطب شمال ... و همین طوری سرمای قطب رو میارن و میریزن روی گونه‌های من
دستی که سرده و سخت مینویسه
جریان سیال کلماتی که تموم نمیشه
بوسه‌ای که رد و بدل نمیشه
تو که میری
من که می مونم روی سرسره خیس
با یک طلوعِ بی‌خورشید
با بادهای قطب‌ِ شمال و هق هق گریه
(یادگاری از روزهای دور- ساحل چمخاله)
